Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Θεοδώριανα Τζουμέρκων: Στη ράχη του σταυρού...

theodoriana-7

-Καλημέρα σας κύριε, άδεια δίπλωμα παρακαλώ. Ευγενέστατος.
-Ορίστε η άδεια, ορίστε και το δίπλωμα.
-Κύριε, πηγαίνατε με μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι προβλέπεται…Είμαι υποχρεωμένος να σας επιδώσω κλήση.
-Μάλιστα να μου την επιδώσετε, αλλά κάντε λιγάκι γρήγορα σας παρακαλώ.
Βλέπει και την κάρτα στο παμπρίζ, δημοσιογραφικό το όχημα και του εξάπτει την περιέργεια…
-Μπα, δημοσιογράφος;;; Πώς και από τα μέρη μας, έγινε κανά έγκλημα;;; (χιουμοράκι το όργανο).
-Όχι κύριε δεν έγινε από όσο γνωρίζω έγκλημα, στα Θεοδώριανα θέλω να πάω.
-Στο πανηγύρι, ααα ωραία θα είμαι και εγώ εκεί !!! Δεν θα σας κόψω κλήση, μα να προσέχετε, ο δρόμος έχει πολλές στροφές…
Θαύμα, θαύμα!!!
Αφήνοντας πίσω μου τον κάμπο και την είσοδο της πόλης της Άρτας, στο παλιό στρατόπεδο, μπαίνω στην Εθνική οδό Άρτας – Τρικάλων, περνάω το χωριό Πέτα, γνωστό από την μεγάλης σημασίας μάχη και ανηφορίζω προς Μελάτες- Κάτω Αθαμάνιο- Βουργαρέλι, Αθαμάνιο. Έχω μπει πια για τα καλά στα ριζοβούνια και όντως ο δρόμος αλλάζει προφίλ.
theodoriana-22Το στόμα μου από την αγωνία να φτάσω έγκαιρα έχει »κολλήσει». Στο Αθαμάνιο, στην πέτρινη βρύση, πάνω στον δρόμο, ήπια το πιο εύγευστο νερό που είχα πιει ποτέ.
Αφήνω την Εθνική και πιάνω τον ανήφορο, αριστερά ακολουθώντας την πινακίδα που γράφει: Θεοδώριανα 16 χλμ.
Άσφαλτος φυσικά μα με πολλές στροφές και αρκετές από αυτές »ανάποδες».
Θέλω να φτάσω στη ράχη του Σταυρού, στα 1400μ. υψόμετρο, με σωστό φως για να φωτογραφήσω τον Αχελώο και κάμποσα από τα Τζουμερκοχώρια, μακριά τα Άγραφα, μέχρι χαμηλά ο Αμβρακικός κόλπος , στα πόδια μου. Η θέα μαγευτική.
Η μουσική στο αυτοκίνητο επιβεβλημένη…
Ψηλά στην Κωστηλάτα, στα κρύα τα νερά,
χορεύουν τα κορίτσια, μαζί με τα παιδιά.
Πο πο πο πο τρομάρα σας να μην το μάθει η μάνα σας,
πο πο πο πο τι γιένεται και στο χωριό δεν φαίνεται.
Σκοπός λοιπόν τα Θεοδώριανα, που μέχρι και το 2010 αποτελούσαν ξεχωριστή κοινότητα που καταλάμβανε έκταση 44,39 Km2 και συνόρευε με τον δήμο Αγνάντων, την κοινότητα Μελισσουργών και με το νομό Τρικάλων. Σήμερα, δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την αρχαία Αθαμανική πόλη Θεοδωρία.

theodoriana-17

Κεφαλοχώρι του νομού Άρτας «λίαν ορεινόν και δυσχείμερον», κουρνιασμένο σε μια πλαγιά των ανατολικών Τζουμέρκων, απάνω στα ηπειροθεσσαλικά σύνορα, ογδόντα χιλιόμετρα απ’ την Αρτα. Τα τετρακόσια περίπου σπίτια, παλιά πέτρινα, μα και σύγχρονα, απλώνονται σε δυο συνεχόμενους συνοικισμούς στην πλαγιά, με κλίση νοτιοανατολική, ανάμεσα σε υψόμετρο από 850 έως 1100 μέτρα. Στο Κέντρο του χωριού, στην πλατεία με τον μεγάλο πλάτανο, το υψόμετρο δείχνει 960 μέτρα. Ανατολικότερα και σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων, καμιά εικοσπενταριά σπίτια στη δεξιά όχθη του Αχελώου, είναι το Σκαρπάρι, ο δεύτερος οικισμός της Κοινότητας Θεοδωριάνων.

Η γη είναι καρτερική κι άγονη, αραδιασμένη με βράχια, νερά, έλατα, κέδρα, φτελιάδες, πλατάνια, καρυδιές.
Το λιγοστό καλλιεργήσιμο έδαφος, βολεμένο σε πεζούλες με μικρές λουρίδες. Στα παλιά, με την πενιχρή του απόδοση το στάρι και το καλαμπόκι μεγάλωσε γενιές Θεοδωριανιτών. Σήμερα, όλη η έκταση μένει χέρσα και μόνο λίγοι κήποι κάνουν την εμφάνιση τους σε »δόξα» των χρόνων που πέρασαν.

theodoriana-19
Οι κάτοικοι έφυγαν μετανάστες στο εξωτερικό ή μετανάστες στην χώρα τους, όπως συνέβη στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής επαρχίας.
Μα η καρδιά τους δοσμένη πάντα, έστω και από Αύγουστο σε Αύγουστο, εκεί στον γενέθλιο τόπο. Στην Κωστηλάτα, στο χιλιοτραγουδισμένο οροπέδιο.

Και όπως λέει και το τραγούδι ύμνος της περιοχής:
»Ψηλά στην Κωστηλάτα»
Ψηλά στην Κωστηλάτα, στα κρύα τα νερά,
χορεύουν τα κορίτσια, μαζί με τα παιδιά.
Πο πο πο πο τρομάρα σας να μην το μάθει η μανα σας,
πο πο πο πο τι γιένεται και στο χωριό δεν φαίνεται.
Ψηλά στην Κωστηλάτα, στα κρύα τα νερά,
χορεύουν τα κορίτσια με τ’ απροζώναρα.
Πο πο πο πο τρομάρα σας να μην το μάθει η μανα σας,
πο πο πο πο τι γιένεται και στο χωριό δεν φαίνεται.
Ψηλό μου κυπαρίσσι γέρνει η κορφάδα σου,
και ποιος θα την γλεντήσει την ομορφάδα σου.
Πο πο πο πο τρομάρα σας να μην το μάθει η μανα σας,
πο πο πο πο τι γιένεται και στο χωριό δεν φαίνεται.

Από την παραμονή της Παναγιάς, όλα είναι έτοιμα, το βλέπεις παντού πως εδώ θα γίνει γιορτή μεγάλη. Έτσι κι έγινε. Αφού τακτοποιήθηκα στο κατάλυμα, βγήκα βόλτα στην πλατεία. Το φως είχε πέσει μα τα πάντα ήταν φωταγωγημένα και ζωντανά. Μελίσσια τα παιδιά στην πλατεία, να »λυσσάνε » με τις φωνές και τα γέλια τους και εκείνα να μπερδεύονται με τα ηχεία των 2-3 καφενείων που απόψε έχουν την τιμητική τους, μια που αυτά θα φιλοξενήσουν τους οργανοπαίχτες και εκεί ο κόσμος θα ανταμωθεί, θα χορέψει θα γλεντήσει.

theodoriana-1

Εντάξει εγώ δεν είμαι γι αυτά και μετά από 2-3 τσιπουράκια κατηφόρισα για ύπνο, γιατί η αυριανή θα έχει πολύ »κουπί» και ας είμαστε ορεινά…
Από τα αξημέρωτα στο πόδι. Να φτάσω στο ξωκλήσι που από εκεί θα ξεκινήσουν όλα. Κόντεψα να φτάσω πριν από τον παπά, αλλά χαλάλι.
Ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται από νωρίς, όλοι με τα καλά τους όπως αρμόζει (καλά θα τα πούμε στο κατέβασμα), οι κυρίες με τις γόβες τους και τα ωραιότατα φορέματα τους, καταλάβαινες αμέσως ότι είναι επισκέπτες ή φιλοξενούμενοι. Οι ντόπιες, είχαν καβάτζα παπουτσάκι για την περίσταση…
Τελειώνει η λειτουργία και ο παπάς παραδίδει την εικόνα προσκύνημα στα χέρια του δικαιούχου. Δικαιούχος είναι αυτός που θα καταβάλει την μεγαλύτερη χορηγία και θα κρατήσει υπό την προστασία του την εικόνα για όλη την χρονιά. Το αντίτιμο φαντάζομαι ικανό για να χαρίσει υγεία, ευημερία, στο σπιτικό.

theodoriana-18

Μπροστά στην κόντρα του ήλιου, τα παπαδοπαίδια με τα εξαπτέρυγα και τα συμπαραμαρτούντα, ακολουθεί ένα κοριτσάκι με μία εικόνα μάλλον μικρότερης σημασίας και πίσω ο παπάς και η κυρία με την Μεγάλη εικόνα. Στην σειρά οι πιστοί.
Κατηφοριές, ανηφοριές, πουρνάρια, πέτρες, αγκωνάρια, μέχρι να φτάσουμε στο χωριό το τελετουργικό δεν άλλαξε. Ακόμα και τα πιτσιρίκια που ζουζούνιζαν, μπροστά από την εικόνα δεν πέρασαν ποτέ.
Η γιορτή είχε ξεκινήσει…

theodoriana-24

Το χωριό σημαιοστολισμένο, όπως αρμόζει στην περίσταση. Η εικόνα με τους πιστούς φτάνει στην είσοδο και με την συνοδεία φιλαρμονικής πια, κατευθύνεται για να πάρει την θέση της. Γίνεται η απαραίτητη δεύτερη λειτουργία στην εκκλησία της πλατείας και σιγά σιγά, μεσημέρι πια το γλέντι ξεκινά.
Εδώ θα δεις το πως ξεκινάει, αναπτύσσετε και κορυφώνεται το «Διπλοκάγκελο» !!!
Παραδοσιακός χορός, κατά την γνώμη μου από τους σπουδαιότερους. Όχι μόνο για την χορευτική επάρκεια που πρέπει να έχουν οι χορευτές, μα κυρίως για την κοινωνική δομή του.
Τα Καγκέλια, είναι οι φιδογυριστές στροφές του χορού, που σαν στολίσματα, σαν ποταμίσιοι μαίανδροι καταλαμβάνουν τον χώρο δίνοντας σε όσους επιθυμούν την δυνατότητα να σύρουν τον χορό και που την σειρά τους υποδεικνύει εντεταλμένος τοποτηρητής
Το τραγούδι της Κωστηλάτας (τραγουδιέται στον διπλοκάγκελο) και αναφέρεται στον ξεσηκωμό των κατοίκων ενάντια στους τσιφλικάδες, στο λιβάδι της Κωστηλάτας!!!
Η γιορτή κρατάει με τους ίδιους ρυθμούς έως το βράδυ και μετά πάλι μεταφέρεται στα καφενεία της πλατείας. Οι καιροί και τα ήθη δυστυχώς αλλάζουν…

theodoriana-15

Την άλλη μέρα τα πράγματα είναι ακόμα καλύτερα. Δεν υπάρχει πια το »πρωτόκολλο».
Οι έφηβοι θα κολυμπήσουν στον Γκούρα ή στο «Μουζάκι» από νωρίς, οι μεγαλύτεροι και οι επισκέπτες θα πάνε σίγουρα την καθιερωμένη βόλτα στους καταρράκτες Σούδα του ποταμού Άσπρη Γκούρα , οι πιο τολμηροί θα έχουν ξεκινήσει από πολύ πρωί διαλέγοντας ένα από 7-8 οριοθετημένα μονοπάτια, μα όλοι μαζί θα ανταμώσουν το μεσημέρι κάτω από τα πλατάνια δίπλα στο ποτάμι για να συνεχιστεί το γλέντι πολύ πιο αυθεντικό τούτη την φορά.
Ήρθε η ώρα όμως να φύγω. Στάθηκα για έναν τελευταίο καφέ στην πλατεία, ήσυχος πια και χωρίς κανένα άγχος και μάλλον με μια νοσταλγία για το πότε θα με φέρει ο δρόμος εδώ…

theodoriana-23

Οι Αθαμάνες, λαός κατ’ εξοχή ποιμενικός, θεωρούνται απ’ τους ιστορικούς δημιουργικοί, με κράση καρτερική και φοβεροί πολεμιστές. Το ψυχρό κλίμα, η αγριότητα του τοπίου, η δύσκολη επικοινωνία, η λιτή τροφή κι η ασχολία στην ύπαιθρο, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, αρρενωπούς, ψυχικό δυνατούς, χαρακτήρες τολμηρούς και τραχείς. Ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, τη γεωργία, την κεραμική και την υφαντική. Παλιά, λάτρευαν τον Αχελώο και τη θεά Διώνη, αργότερα τους θεούς που λάτρευαν κι οι άλλοι Έλληνες.
Η Αθαμανία εκτείνεται στο μεταίχμιο Ηπείρου-Θεσσαλίας (πιο πολύ στην Ήπειρο) και περιλαμβάνει τα Αθαμανικά Όρη ή Τζουμέρκα, τα Ραδοβύζια και τμήμα της περιοχής του Ασπροποτάμου και Μαλακασίου. Όταν οι Δωριείς εισβάλλουν στην Ήπειρο (1104 π.Χ.) κατακτούν και την Αθαμανία, αλλά δεν διακρίνονται ως φυλή. Συγχρωτίζονται κι αφομοιώνονται απ’ τους γηγενείς Αθαμάνες.
Τη μεγαλύτερη ακμή της η Αθαμανία γνωρίζει επί βασιλείας Αμύνανδρου (220-184 π.Χ.), που επεκτείνει το κράτος του ως τους Γόμφους της Θεσσαλίας. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος, διασώζει τα ονόματα δώδεκα πόλεων της Αθαμανίας μεταξύ αυτών και της Θεοδωρίας στο κέντρο της Αθαμανίας.
H Θεοδωρία καταστρέφεται το 167 π.Χ., μαζί με τις άλλες πόλεις των Αθαμάνων, από τους Ρωμαίους, επειδή οι Αθαμάνες πήραν το μέρος των Μακεδόνων κατά τον πόλεμο Ρωμαίων – Μακεδόνων (171-168 π.Χ.). ΗΑθαμανία γίνεται πλέον ρωμαϊκή επαρχία. Σε όλα τα κατοπινά βυζαντινορωμαϊκά χρόνια η Θεοδωρία και γενικότερα η Αθαμανία μένει στην αφάνεια.

theodoriana-3

Η Θεοδωρία στη Θέση Σελιό των Θεοδωριάνων
Οι ιστορικοί που έζησαν κοντά στα χρόνια ύπαρξης της Θεοδωρίας, που πιθανώς να οφείλει το όνομά της στο βασιλιά της Αθαμανίας Θεόδωρο, περιορίζονται μόνο στην αναφορά του ονόματος της πόλης, χωρίς να προσδιορίζουν και την ακριβή της θέση, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τις περισσότερες πόλεις της Αθαμανίας. Απ’ τους νεότερους συγγραφείς, οι περισσότεροι ερευνητές και ιστορικοί τοποθετούν τη Θεοδωρία στη Θέση Σελιό (σλάβικη λέξη που σημαίνει χωριό) των Θεοδωριάνων.
Η ονομασία Θεοδώριανα θεωρείται εξέλιξη της ονομασίας Θεοδωρίας «επί το ευφωνικότερον και ελληνικότερον», όπως άλλωστε συνέβη και με τις περισσότερες ονομασίες πόλεων, χωριών, ποταμών κλπ. Η αλλαγή του ονόματος από Θεοδωρία σε Θεοδώριανα συντελείται διά μέσου των αιώνων, αλλά δεν μπορεί να προσδιοριστεί πότε ακριβώς. Κατά πάσα πιθανότητα λοιπόν τα Θεοδώριανα ταυτίζονται με την αρχαία Θεοδωρία και αποτελούν ιστορική της συνέχεια.

theodoriana-25

Τα ποτάμια
Τα δυο ποτάμια μας το Μουζάκι και η Άσπρη Γκούρα, πηγάζουν σε υψόμετρο περίπου 1400 μέτρων. Διανύουν το καθένα ανεξάρτητη πορεία, το πρώτο περίπου 2 χιλιομέτρων και το δεύτερο τριών, αγκαλιάζοντας το χωριό. Σμίγουν στη θέση Σμίξη κάτω από τον Άφκο και συνεχίζουν για άλλα περίπου 3 χιλιόμετρα μέχρι τον Αχελώο.
Τα ποτάμια μας είναι η ταυτότητα του χωριού μας, αφού δίνουν ζωή στην περιοχή μας. Τα δάση που τα περιβάλλουν, σε συνδυασμό με το ανάγλυφο της περιοχής, αποτελούν ένα από τα πιο αξιόλογα και ομορφότερα ορεινά οικοσυστήματα στην Ελλάδα. Συμβάλλουν στη δημιουργία ενός μικροκλίματος, που κάνουν τα Θεοδώριανα ιδανικό τόπο διακοπών για το καλοκαίρι.

theodoriana-26

Μπορεί κάποιος να τα περπατήσει, να ξεκουραστεί στα πλατάνια τους, να νιώσει μοναδική εμπειρία κολυμπώντας στα παγωμένα νερά και στους αμέτρητους καταρράχτες τους, να ξεδιψάσει, να νανουριστεί απ’ το βουητό τους.
Δυστυχώς σήμερα το μέλλον τους είναι αβέβαιο. Τα ποτάμια αυτά που για εκατομμύρια χρόνια κυλάνε με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο, κινδυνεύουν να καταστραφούν εξ αιτίας των «αναπτυξιακών» σχεδίων κάποιων, που τα φαντάζονται σωληνωμένα, να κινούν υδροηλεκτρικά εργοστάσια, για χάρη του εύκολου κέρδους και του υπέρμετρου καταναλωτισμού των νεοελλήνων, που ζητάνε όλο και περισσότερο ηλεκτρικό ρεύμα αγνοώντας ότι, έτσι καταστρέφουν τους φυσικούς μας πόρους και άρα και την ίδια τη ζωή στον πλανήτη.
Οι Θοδωριανίτες έδωσαν μεγάλο αγώνα να τα σώσουν πριν μερικά χρόνια και είναι έτοιμοι να τον συνεχίσουν.

theodoriana-13

Χωριά... Οι δεσμοί με τις ιδιαίτερες πατρίδες, παραμένουν παράδοξα ενεργοί.




Κατά βάση είμαι παιδί της πόλης. Παιδί, βέβαια, δεν με λες πια, αλλά της πόλης είμαι σίγουρα. Αν και διαθέτω τόπο καταγωγής στην ύπαιθρο, ουδέποτε τον υιοθέτησα ως ιδιαίτερη πατρίδα, κι αυτός με τη σειρά του μάλλον δεν με αναγνώρισε ως γνήσιο τέκνο του. Η Αθήνα είναι η μόνη διαθέσιμη ιδιαίτερη πατρίδα μου, μ’ όλη τη γοητεία και την αποκρουστικότητά της. Παρ’ όλα αυτά, ζηλεύω όσους αναφέρονται με τρυφερότητα και νοσταλγία στις ιδιαίτερες πατρίδες τους κι έχουν να αφηγηθούν κάτι ιδιαίτερο για τους δεσμούς τους μ’ αυτές. Ίσως αυτή η ζήλεια είναι κι ο λόγος που εδώ και πολλά χρόνια έχω αποδεχθεί μάλλον αδιαμαρτύρητα έναν εξ αγχιστείας δεσμό με την ιδιαίτερη πατρίδα της συμβίας μου, κάπου στη Λάκκα Σούλι –δεν έχει σημασία πού ακριβώς. Δυο με τρεις φορές τον χρόνο βρισκόμαστε για λίγα εικοσιτετράωρα εκεί, οικογενειακώς. Η συνήθεια επαναλήφθηκε το Πάσχα, στις γνωστές συνθήκες πρώιμου γαϊδουροκαλόκαιρου, που μας έκαναν όλους κατά τι πιο ευτυχείς απ’ όσο μας επιτρέπει η τρόικα.
Όσοι τυχαίνει και επισκέπτονται τα χωριά τους και τις κωμοπόλεις -εξ αίματος ή εξ αγχιστείας ιδιαίτερες πατρίδες τους- εκτός εορταστικών περιόδων ή θέρους, έρχονται αντιμέτωποι με τη θλιβερή τους παρακμή. Ιδιαίτερα στην ηπειρωτική Ελλάδα, στις περιοχές που δεν διαθέτουν τα συμβατικά τουριστικά θέλγητρα και ζουν από τη γεωργία, την κτηνοτροφία ή ό,τι έχει απομείνει από αυτά, τρομάζει κανείς από τα κλειστά ή εγκαταλελειμμένα σπίτια, από την απουσία νέων και παιδιών, από την ανησυχητική συχνότητα που η καμπάνα της εκκλησίας αναγγέλλει πένθιμα την προϊούσα δημογραφική κρίση της περιφέρειας. Το φαινόμενο είναι παλιό, υπόθεση μισού και πλέον αιώνα, για να το παρατηρήσουμε μόλις τώρα. Η κρίση, ωστόσο, το υπογραμμίζει διπλά. Προφανώς, το χωριό μετατρέπεται και σε ένα είδος κοινωνικού κρυψώνα για ένα μέρος των ανέργων που εκτοπίζονται από τις πόλεις. Αλλά, αυτό δεν γίνεται παράγοντας αναζωογόνησής του. Αντιθέτως, μπορεί και να ενισχύει τη θλίψη που εκπέμπει.


Αποτέλεσμα εικόνας για χωριά της ηπείρου


Στις γιορτές, ωστόσο, η εικόνα αλλάζει ριζικά. Τα ΜΜΕ την παρατηρούν από απόσταση κι απ’ την ανάποδη. Καταγράφουν την έξοδο από τις πόλεις, αλλά σπάνια τη μαζική είσοδο που συντελείται στα χωριά. Απεικονίζουν τις άδειες πόλεις, αλλά σχεδόν ποτέ τα γεμάτα από κόσμο χωριά. Σιωπηλά και σκοτεινά σπίτια φωτίζονται, γεμίζουν φωνές, στενοί χωριάτικοι δρόμοι πήζουν από αυτοκίνητα (με κάμποση από την αλαζονεία της πόλης στις λαμαρίνες τους), οικογένειες ανασυντίθενται, τρεις (καμιά φορά και τέσσερις) γενιές ανιόντων και κατιόντων συγγενών στριμώχνονται γύρω από μεγάλα τραπέζια, έρχονται οι φοιτητές από τις πανεπιστημιουπόλεις, φτάνουν και τα παιδιά που εργάζονται στις πόλεις, να και οι απρόθυμοι σνομπ έφηβοι με τα αξεσουάρ της ψηφιακής αποχαύνωσης στα χέρια, παρέες ξανασμίγουν στις πλατείες, διηγήσεις νεανικών ανδραγαθιών, εκμυστηρεύσεις ερωτικών περιπετειών, οικτιρμοί της κοινής τροϊκανής μοίρας, απολογισμοί περικοπών στους μισθούς, εναγώνιες ερωτήσεις για καμιά δουλειά, ό,τι να ’ναι,  βρισίδι στους πολιτικούς, πίτες με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι και χόρτα από τον κήπο, κρασιά και τσίπουρα ιδιωτικής παραγωγής, ο μόσχος και η κότα και η γίδα η σιτευτή, το αυγό με τη ζέστη της πουλάδας ακόμη στο τσόφλι, οι γεμάτες καφετέριες, τα τσιπουράδικα, οι περαντζάδες, τα κουτσομπολιά, οι ασπασμοί…
Αυτές οι ολιγοήμερες εκρήξεις ζωής στα χωριά και στις κωμοπόλεις δεν έχουν τίποτα το τουριστικό και αποκαλύπτουν μια ιδιομορφία της ελληνικής κοινωνίας. Παρά την αδιάλειπτη, μακρόχρονη και μαζική αστικοποίηση του πληθυσμού, που οδήγησε σε έναν ακραίο υδροκεφαλισμό, σε σημείο ώστε σχεδόν το ήμισυ των κατοίκων της χώρας να συνωθείται στα πολεοδομικά συγκροτήματα Αττικής και Θεσσαλονίκης, οι δεσμοί με τις ιδιαίτερες πατρίδες παραμένουν παράδοξα ενεργοί. Οι πληθυσμοί που τρεις με τέσσερις φορές τον χρόνο επιστρέφουν στα χωριά συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται στον φυσικό τους χώρο, λες και ποτέ δεν έφυγαν απ’ αυτόν. Κι αυτό συμβαίνει σε κάποιο βαθμό ακόμη και σε δεύτερης ή τρίτης γενιάς εσωτερικούς μετανάστες, που υιοθετούν με σχετική ευκολία τις ιδιαίτερες πατρίδες των γονιών ή των παππούδων τους. Κάποιο ρόλο παίζει και η ιδιοκτησία, τα περιουσιακά δικαιώματα ή οι μικρής κλίμακας παράλληλες οικονομικές δραστηριότητες που διατηρούνται στο χωριό από εργαζόμενους της πόλης, οι οποίοι θέλουν να είναι και λίγο αγρότες μερικές μέρες τον χρόνο -για τις ελιές ή το παλιάμπελο-, αλλά τον κύριο ρόλο τον παίζει ακόμη ο οικογενειακός δεσμός, οι γηραιοί γονείς που περιμένουν τα παιδιά από την πόλη, η τελευταία γενιά γηγενών που λειτουργεί ως ομφάλιος λώρος ανάμεσα στα χωριά και στον αστικό πληθυσμό.
Αποτέλεσμα εικόνας για χωριά της ηπείρου


Διαμορφώνεται έτσι το παράδοξο, ενώ ο τυπικός πληθυσμός των αγροτικών περιοχών να αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 25% των κατοίκων της χώρας (συντηρούμενος κι αυτός σε έναν βαθμό από τους μετανάστες, που υποκατέστησαν την τελευταία εικοσαετία τους τυπικούς ιδιοκτήτες της γης στην καλλιέργειά της), ο ηθικός ή συναισθηματικός πληθυσμός των χωριών, αν επιτρέπεται ο όρος, να διατηρείται στα επίπεδα της δεκαετίας του 1950, δηλαδή σχεδόν στο 50% του συνολικού πληθυσμού. Γι’ αυτό και η δεύτερη ή τρίτη ερώτηση που ακούγεται στο πλαίσιο της κοινωνικότητας των κατοίκων των πόλεων είναι το «από πού είσαι». Ίσως αυτή η ερώτηση να υποκρύπτει και μια παρεπόμενη: «πού θα επιστρέψεις».Αυτή η πραγματικότητα, εμπειρικά διαπιστωμένη, εμπεριέχει και κάποιες δυνατότητες. Η συγκέντρωση του πληθυσμού στις πόλεις, ιδιαίτερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, λειτουργεί αντικειμενικά ως πολλαπλασιαστής και μεγεθυντής της κρίσης. Οι οικονομικές δομές που συγκεντρώθηκαν στα αστικά κέντρα και γύρω από αυτά, για να αξιοποιήσουν το φθηνό, ανειδίκευτο δυναμικό που συσσωρευόταν επί δεκαετίες εκεί, εύκολα κατέρρευσαν υπό το βάρος της πρωτοφανούς ύφεσης. Η μεγαλούπολη επιταχύνει τρομακτικά και χαοτικά τις επιδράσεις της βίαιης αναδιάρθρωσης στην απασχόληση, στην κατανάλωση, στα εισοδήματα, στις περιουσίες, στις αποταμιεύσεις. Το χωριό επιβάλλει μια βραδύτητα στην ίδια διαδικασία, βραδύτητα που σχετίζεται ακόμη και με τον κύκλο των εποχών και της φύσης. Ακόμη και η βραδύτητα κυκλοφορίας του χρήματος, που οφείλεται στο ότι πολλές συναλλαγές γίνονται ακόμη χωρίς αυτό, με αντιπραγματισμό, αντισταθμίζει την έλλειψή του.
Αυτές οι παρατηρήσεις δεν είναι προϊόν κάποιας διάθεσής αναχωρητισμού και φυγής. Είναι απίθανο να κρυφτούμε από την  κρίση και τον μνημονιακό διωγμό, ακόμη κι αν καταφύγουμε όλοι στα χωριά ή πάρουμε τα βουνά. Στην καλύτερη περίπτωση, θα επιτύχουμε να εξαγάγουμε εκεί τα χειρότερα συμπτώματα της κρίσης. Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα αν μπορούν να αξιοποιηθούν οι βαθιοί δεσμοί που διατηρεί ακόμη ο αστικός πληθυσμός με την περιφέρεια, με το χωριό. Αναρωτιέται κανείς τι θα συνέβαινε, αν όλος αυτός ο κόσμος που στις γιορτές πλημμυρίζει τα έρημα, γερασμένα χωριά επέλεγε να τα επανεποικίσει. Ένα πρώτο, ορατό αποτέλεσμα θα ήταν η αχρήστευση της διοικητικής μεταρρύθμισης, που επιλέγει τη συγκέντρωση και την αστικοποίηση έναντι της αποκέντρωσης. Ένα δεύτερο αποτέλεσμα θα ήταν μια αντιστροφή στην άνιση σχέση ανάμεσα στην προσφορά και στη ζήτηση εργασίας, ιδιαίτερα αν σ’ αυτή την εσωτερική μετανάστευση περιλαμβανόταν το μορφωμένο και εξειδικευμένο δυναμικό των πόλεων. Κι ένα τρίτο, ίσως το σημαντικότερο, θα ήταν ένας συλλογικός αναστοχασμός πάνω στο παραγωγικό μοντέλο που ταιριάζει σ’ αυτή τη χώρα, αυτό που χρεοκόπησε καταστρέφοντας και τα χωριά και τις πόλεις και τους βίαια και άναρχα διαμορφωμένους πληθυσμούς τους.
Μπορεί το γερμανικό σχέδιο για τον μετασχηματισμό του ευρωπαϊκού Νότου να προβλέπει ότι δεν νοείται οικονομία της Ε.Ε. χωρίς έναν στοιχειώδη βιομηχανικό τομέα, όπως συχνά διακηρύσσει η κ. Μέρκελ, κι αυτό να έχει βάση. Αλλά, πολύ περισσότερο, μπορεί να αντιτείνει κανείς, δεν νοείται οικονομία χωρίς πυρήνα παραγωγής τροφής. Και σ’ αυτό τα χωριά, ιδιαίτερα τα μεσογειακά χωριά, κι ακόμη πιο ιδιαίτερα τα ελληνικά χωριά, με τους ζωντανούς ακόμη συναισθηματικούς δεσμούς των προσωρινών, εορταστικά παλιννοστούντων πληθυσμών τους, έχουν ένα αναντικατάστατο συγκριτικό πλεονέκτημα. Δεν λέω πως όλοι θα γίνουμε νεοφώτιστοι βουκόλοι και αδέξιοι καλλιεργητές. Αλλά η εναλλακτική της μετατροπής του πληθυσμού σε φθηνό πληβειακό δυναμικό για πιθανούς αλά καρτ επενδυτές ή σε εξειδικευμένους μετανάστες είναι προοπτική παραγωγικής και κοινωνικής παρακμής. Μερικές φορές, πρόοδος μπορεί να σημαίνει να επιστρέφεις. Να κάνεις βήματα πίσω.


Θεωρίες για την υπεραξία

Ήρθε μια βλάχα απ’ το βουνό στην ξελογιάστρα Αθήνα,

άφησε αρνιά και έλατα, για να περάσει φίνα.

Μα όταν έφτασε η δόλια στην πόλη,

την κοροϊδεύανε στον δρόμο όλοι

γιατί φορούσε μακρύ φουστάνι.

Γι’ αυτό την βλάχα το πείσμα την πιάνει.

Κοντή φουστίτσα φόρεσε, έκοψε τα μαλλιά της

και έδειξε τα κάλλη της κι όλη την ομορφιά της.

Τώρα μοντέρνα η βλάχα γυρνάει,

μα ούτε ένας άνθρωπος δεν την κοιτάει.

Και έγινε η βλάχα μας χωρίς φουστάνι

χαμένο πρόβατο σε ξένη στάνη.

Κανείς δεν της μιλούσε πια, ξέχασε το όνομά της,

κι άρχισε να σκέφτεται τα γιδοπρόβατά της.

Και στο χωριό της η βλάχα γυρνάει

και μαύρη πέτρα πίσω πετάει.

Εκεί τη βγάζει ζωή και κότα!

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα…

Νίκου Στρογγυλάκου, Βασίλη Χρυσανθακόπουλου, «Μια βλάχα στην Αθήνα» (καλαματιανός)






του Γιάννη Κιμπουρόπουλου


www.ependitis.gr
http://anopedina.blogspot.gr

Η Γερμανική πολυεθνική P&I AG, με Πρόεδρο τον Ηπειρώτη Βασίλη Τριάδη: Δημιουργεί ελληνική θυγατρική στα Γιάννινα και προσλαμβάνει νέους Έλληνες επιστήμονες!

P&I AG: Δημιουργεί ελληνική θυγατρική και προσλαμβάνει
Στα Ιωάννινα θα είναι η έδρα της θυγατρικής, με την επωνυμία P&I Ελλάς, της γερμανικής πολυεθνικής εταιρείας Λογισμικού και Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού P&I (Personal & Informatik) AG.

Την Παρασκευή 1  Σεπτεμβρίου 2017, η P&Ι Ελλάς ΕΠΕ παρουσία 60 υψηλόβαθμων στελεχών της στο πεδίο των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας από την Γερμανία κι άλλες 5 ευρωπαϊκές χώρες, εκπροσώπων φορέων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Περιφέρειας Ηπείρου, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Βόρειας Ελλάδας και της επιχειρηματικής κοινότητας των τεχνολογιών πληροφορικής και καινοτομίας, θα εγκαινιάσει το "στρατηγείο" της στο Τεχνολογικό Πάρκο Ιωαννίνων, γεγονός που θα σηματοδοτήσει την επίσημη έναρξη των επενδυτικών -επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της στην Ελλάδα.
Όπως επισημαίνεται σε ανακοίνωση, η P&I -Ελλάς ΕΠΕ ήδη από τις αρχές του περασμένου Ιουλίου και με την πρόσληψη των πρώτων 14 προγραμματιστών της έχει προχωρήσει στις πρώτες συνεργασίες της, καθώς η ανταπόκριση της τοπικής κοινωνίας υπήρξε θετικότατη σε αυτό το αρχικό στάδιο το οποίο κρίνεται και καθοριστικό για την επιτυχία της προσπάθειας. Το επενδυτικό πλάνο της P&I στην Ελλάδα για την επόμενη τετραετία προβλέπει νέες προσλήψεις προσωπικού εντός του 2018 και την στελέχωση της ελληνικής θυγατρικής με 80 έως και 100 προγραμματιστών υψηλής κατάρτισης.
Η ίδρυση της P&I Ελλάς ΕΠΕ στην πόλη των Ιωαννίνων ως θυγατρική της P&I Personal & Informatik AG της κορυφαίας εταιρείας λογισμικού, έχει ως κύρια δραστηριότητα την εξέλιξη - βελτίωση - ανάπτυξη εφαρμογών λογισμικού που αποτελούν προϊόντα της μητρικής εταιρείας. Η P&I πλατφόρμα, είναι μια καινοτόμα και πρωτοποριακή πλατφόρμα λογισμικού η οποία προσφέρει , μοναδικές και επαναστατικές λύσεις σε σύγχρονες διαδικασίες σύγχρονης διαχείρισης ανθρώπινων πόρων (HR) σε συνεχή βάση. Οι διαισθητικές και υψηλής απόδοσης ενότητες της πλατφόρμας (και συγκεκριμένα της πλατφόρμας LOGA3) επιτρέπουν την άριστη διαχείριση του τμήματος προσωπικού καθιστώντας το μέρος του διευθυντηρίου μιας εταιρείας. Διευθυντές, ειδικά στελέχη κι εργαζόμενοι μπορούν να διαχειριστούν αποτελεσματικά τις διαδικασίες HR μέσω διαφόρων ρόλων στο άκρως φιλικό για τον χρήση διαδικτυακό περιβάλλον της πλατφόρμας, δημιουργώντας στρατηγική προστιθέμενη αξία. Σήμερα πάνω από 15.000 πελάτες σε όλη την Ευρώπη χρησιμοποιούν προϊόντα της P&I τα οποία είναι αποδοτικά, ευέλικτα, ολοκληρωμένα, προσαρμόσιμα, ευφυή, αυτοματοποιημένα και αλληλένδετα.
Στην παρούσα φάση η P&I Ελλάδας, έχει δύο στρατηγικούς στόχους:
- Συνεργασία με τα πανεπιστήμια και τεχνολογικά ιδρύματα για εξεύρεση καταρτισμένου προσωπικού.
-  Νέοι "εγχώριοι" πελάτες οι οποίοι θα αποτελέσουν την οικονομική ευκαιρία για παραμετροποίηση της πλατφόρμας στην Ελλάδα (στα Ελληνικά)
Ο λόγος που επιλέχθηκαν τα Ιωάννινα για την δημιουργία του νέου Κέντρου προγραμματισμού/ανάπτυξης της πλατφόρμας/προϊόντων HCM της P&I στην Βόρεια Ελλάδα είναι η πλεονεκτική τους θέση. Διαθέτουν ένα τοπικό οικοσύστημα που ευνοεί την καινοτομία και υψηλό επίπεδο ακαδημαϊκών φορέων και εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού . Υπάρχει θετικό επιχειρηματικό κλίμα, υποστηρικτικές δομές κι ευέλικτη Τοπική Αυτοδιοίκηση. Εξοπλισμένο Τεχνολογικό Πάρκο που παρέχει πλήρεις εγκαταστάσεις στην P&I Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης της σύνδεσης 1 Gb με οπτική ίνα .Διαθέτει υποδομές, δίκτυα που προσφέρουν γρήγορη διασύνδεση με Αθήνα- Θεσσαλονίκη-Γερμανία-Ευρώπη (Εγνατία Οδός, Ιόνια Οδός, λιμάνι Ηγουμενίτσας, αεροδρόμια), ένα ανεκμετάλλευτο προς το παρόν περιφερειακό αναπτυξιακό δυναμικό, αναπτυσσόμενο τομέα πληροφορικής, ερευνητικά ακαδημαϊκά κέντρα, ισχυρή φοιτητική κοινότητα, συγκροτημένο περιβάλλον, "όμορφη πόλη με προοπτικές ανάπτυξης".
Σύμφωνα με την εταιρεία "τα εγκαίνια της 1ης Σεπτεμβρίου σηματοδοτούν την επισφράγιση της σοβαρής επενδυτικής της προσπάθειας της Γερμανικής μητρικής εταιρίας ,το εφαλτήριο μιας ανοδικής επιχειρηματικής πορείας, την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας με αυξητική τάση για την επόμενη πενταετία, την δημιουργία αναπτυξιακών προοπτικών για την περιοχή και φυσικά την "επιβράβευση" της  προσπάθειας όλων όσων εργάστηκαν σκληρά , τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Γερμανία για την επιτυχή κατάληξη του επιχειρηματικού σχεδίου"                                                                 
Η εταιρία ιδρύθηκε στην Γερμανία το 1968 με διευθύνοντα  από το 2002-2004 και στη συνέχεια πρόεδρο  τον εκ Γρεβενιτίου Zαγορίου, Βασίλη Τριάδη. 
Η P&I
Ο κύκλος των εργασιών της ξεπερνά τα 150 εκατομμύρια ευρώ (2016). Διαθέτει εγκαταστάσεις και παρουσία σε 18 κράτη μέσω 16 θυγατρικών σε Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Ολλανδία, Σλοβακία, Ισπανία, Ελλάδα (Ιωάννινα) και ΗΠΑ-Redwood City (Silicon Valley), 15.000 πελάτες (απευθείας αναθέσεις από πελάτες 3500). Κατατάσσεται 63η στις 100 πρώτες ευρωπαϊκές εταιρείες "Προμηθευτών Λογισμικού" και 10η στις 10 κορυφαίες εταιρίες λογισμικού στην Γερμανία. Το όραμά της "Η συνέργεια μεταξύ HR (Ανθρώπινου Δυναμικού) και της Μηχανοργάνωσης: Απλή όπως ποτέ πριν".

Η P&I είναι σήμερα πρωτοπόρος και κορυφαία καινοτόμος εταιρεία στον τομέα του λογισμικού και στον τομέα ανθρώπινου δυναμικού HR. Καλύπτει όλο το λογισμικό μηχανοργάνωσης και τις υπηρεσίες διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού προσφέροντας υπηρεσίες και λύσεις για την διαχείριση των ανθρώπων στην ψηφιακή εποχή που ζούμε.

Ανδρομάχη Μπούνα ''Η Κερασοβίτισσα μάνα: Από τα χρόνια της τουρκοκρατίας έως σήμερα'': Η παράδοση μέσα από τη ματιά μιας νέας επιστήμονα


Η εκπαιδευόμενή μου στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος και εξαιρετική επιστήμονας, Κοινωνική Ανθρωπολόγος και Υπ. Δρ Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ανδρομάχη Μπούνα εξέδωσε το Φεβρουάριο του 2017 την πρώτη της συγγραφική δουλειά με τίτλο Η Κερασοβίτισσα μάνα: Από τα χρόνια της τουρκοκρατίας έως σήμερα – Μιά ιστορικοκοινωνική πολιτισμική προσέγγιση
Πρόκειται για ένα πολύτιμο έργο για τους λαογράφους, κοινωνιολόγους και ανθρωπολόγους, αλλά και για όποιον αγαπά την παράδοση. Είναι θα έλεγα σπουδαίο ένα νέος άνθρωπος, όπως η Ανδρομάχη Μπούνα, να διαφυλάσσει για τις επόμενες γενιές μαρτυρίες και εικόνες από την παράδοση του τόπου μας.
Το βιβλίο αποτελεί μια πρώτη απόπειρα σύνθεσης ενός μέρους των στοιχείων που έχουν προκύψει από επιτόπια έρευνα της συγγραφέως στην Άγια Παρασκευή – Κεράσοβο Κονίτσης, με θέμα την αναπαράσταση της Κερασοβίτισσας Μάνας από τους ίδιους τους κατοίκους της, αλλά και από την ανάλυση των ήδη καταγεγραμμένων παραδοσιακών τραγουδιών στη συγκεκριμένη περιοχή.
Η ζωή αυτών των γυναικών ήταν στενά συνδεδεμένη με τον αδιάκοπο αγώνα για επιβίωση. Στέρηση και φτώχεια, πίκρα, αγωνία του χαμού των δικών τους ανθρώπων, δοκίμαζαν τις Kερασοβίτισσες μάνες στα χρόνια της Κατοχής. Αξιοσημείωτο ωστόσο είναι ότι, παρά τις τόσες δυσκολίες, δεν οδηγούνταν στην απόγνωση. Αντίθετα, πολλές από αυτές πολέμησαν δίπλα στους γιους τους και καμάρωναν το ίδιο, μάνα και γιος, για τον αγώνα της λευτεριάς. Άλλες μάνες έζησαν την ξενιτιά.

Η Κερασοβίτισσα Μάνα

Μεταξύ των θεμάτων που αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο βιβλίο της Ανδρομάχης Μπούνα είναι: ο ρόλος της Κερασοβίτισσας Μάνας στην ιστορία του χωριού, η κοινωνική θέση της Κερασοβίτισσας Μάνας, φράσεις ιδιωματικές – ευχές – φράσεις εν θυμώ της Κερασοβίτισσας Μάνας, η αναπαράσταση της Μάνας μέσα από τοπικά παραδοσιακά τραγούδια – μοιρολόγια, παραμύθια της Κερασοβίτισσας Μάνας Τρανής, η σύγχρονη Κερασοβίτισσα Μάνα πολλά άλλα ενδιαφέροντα ζητήματα.
Να σημειώσω, ότι το βιβλίο εμπλουτίζεται με φωτογραφίες, ενώ παρατίθεται και γλωσσάριο από μαρτυρίες των κερασοβιτισσών γυναικών. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ. Εύχομαι στην Ανδρομάχη να συνεχίσει με το ίδιο πάθος και αγάπη για την παράδοση τις σπουδαίες έρευνές της!
Αποτέλεσμα εικόνας για Η Κερασοβίτισσα μάνα: Από τα χρόνια της τουρκοκρατίας έως σήμερα

Ακολουθεί η συνέντευξη με τη συγγραφέα του βιβλίου, η οποία αυτή την περίοδο ετοιμάζει μια ξεχωριστή εγκληματολογική έρευνα στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος, με την ολοκλήρωση του σεμιναρίου μας με τίτλο «Φυλακές: Έρευνα και Γλωσσικά Ζητήματα»..
  • Ανδρομάχη, πώς «γεννήθηκε» το πάθος σου για την παράδοση;
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ασχολούμαι με τον παραδοσιακό χορό. Από μικρή σχετικά σε ηλικία ανέλαβα ευθύνες χοροδιδασκαλίας στο χωριό μου, Κεράσοβο Κονίτσης, μελέτησα την τοπική παράδοση, προσπάθησα και προσπαθώ να τη μεταλαμπαδεύσω με σεβασμό στους νεότερους. Οι σπουδές μου ωστόσο που αφορούν την Κοινωνική Ανθρωπολογία, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τον πολιτισμό και την ανάλυση αυτού. Έτσι το βίωμα μου με την επιστήμη συναντήθηκαν και καθόρισαν την πορεία μου σε αυτό το αντικείμενο.
  • Μπορείς να μας περιγράψεις τη διαδικασία συγκέντρωσης του υλικού για το βιβλίο σου;
Η έρευνα του βιβλίου βασίστηκε αρχικά σε συνεντεύξεις από γυναίκες και άνδρες του χωριού οι οποίες/οι είναι γεννήθηκαν από το 1920 μέχρι το 1965. Η διαδικασία αυτή ήταν χρονοβόρα, διήρκησε δύο περίπου χρόνια συλλογής του υλικού κι αυτό γιατί αφενός η πρόσβαση στο χωριό από μέρους μου αλλά και από μέρους τους ήταν περιορισμένη, αρκετοί/ες διαμένουν στην Αθήνα, αφετέρου οι συνεντεύξεις – αφηγήσεις διαρκούσαν σε πολλές περιπτώσεις περισσότερο από δύο ώρες. Για την ενότητα «φύλο και παραδοσιακός χορός», έγινε ανάλυση περιεχομένου παλιών αποσπασμάτων από πανηγύρια του χωριού που είχαν λάβει χώρα τη δεκαετία του 70’ και μετά. Το μαγνητοσκοπημένο υλικό ομολογώ πως ήταν αρκετά επίπονο ώστε να φτάσει στα χέρια μου.
  • Υπάρχει κάποια ενότητα του βιβλίου που σου προκαλεί ιδιαίτερη συγκίνηση και γιατί;
Ναι, ένιωθα και νιώθω συγκινημένη όταν μιλάω και γράφω για τη γιαγιά μου τη Μάνα Τρανή που δε γνώρισα ποτέ, την Ανδρομάχη. Είναι ένα μυστήριο για μένα τα πόσα μπορείς να νιώσεις για έναν άνθρωπο που δεν τον έχεις γνωρίσει δια ζώσης αλλά τον έχεις γνωρίσει έμμεσα μέσα από τη μητέρα σου και τη θεία σου. Όταν οι άνθρωποι χάνονται αλλά πίσω τους αφήνουν τόσα πολλά πράγματα, την Ιστορία τους, πρέπει να την αρπάξεις και να τη σεβαστείς.
  • Ποιο το επόμενο συγγραφικό βήμα που ετοιμάζεις;
Το επόμενο συγγραφικό μου έργο θα κινηθεί στην ίδια γεωγραφική περιοχή, δηλαδή στο χωριό μου Κεράσοβο (Αγία Παρασκευή) Κονίτσης και η συλλογή των στοιχείων θα εστιάσει στη θέση και το ρόλο της γυναίκας στον Κερασοβίτικο γάμο.

Δείτε το video



Η αυστριακή τηλεόραση κάνει 14 ώρες αφιέρωμα στην Ήπειρο και την Ελλάδα. Δείτε τα video

Αποτέλεσμα εικόνας για ηπειροσ
Σχετική εικόνα

Σε έναν από πιο αγαπημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς των Αυστριακών, την Ήπειρο και την  Ελλάδα, ήταν αφιερωμένο το 14 ωρών ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ που παρουσίασε το βράδυ της Δευτέρας το Τρίτο Πρόγραμμα της δημόσιας αυστριακής τηλεόρασης.

Το αφιέρωμα περιελάμβανε διαδοχικά πέντε ντοκιμαντέρ, στα οποία προβάλλονταν, με την δεξιοτεχνία των δημιουργών τους, οι φυσικές ομορφιές του ελληνικού τοπίου, οι αρχαιολογικοί χώροι και η σύνδεσή τους με την ελληνική μυθολογία, οι καθημερινές ιστορίες των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται στις περιοχές αναφοράς των ντοκιμαντέρ, αλλά και γενικότερα "η ιδιαιτερότητα του ζωτικού χώρου Ελλάδα με όλες τις πτυχές του".


"Ελλάδα : Από τις κορυφές (των βουνών) έως τη θάλασσα" ήταν ο τίτλος του πρώτου ντοκιμαντέρ με θέμα την Ήπειρο και τη "μοναδικότητα των ορεινών χωριών" της.


Ενώ ακολουθούσε το δεύτερο με τίτλο "Θεσσαλία" που πραγματευόταν από τα στενά της Χαλκίδας μέχρι τον Όλυμπο και τα Μετέωρα.

Στο τρίτο ντοκιμαντέρ με τίτλο "Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική" παρουσιάζονταν η δεύτερη μεγάλη πόλη της Ελλάδας με την ιστορία και τα αξιοθέατα της, μαζί και οι τρεις χερσόνησοι Κασσάνδρας, Σιθωνίας, Αγίου Όρους με τις "ομορφιές και τις ιδιαιτερότητές" τους.


Σε "Ανατολική Μακεδονία και Θράκη" αναφερόταν το τέταρτο ντοκιμαντέρ του αφιερώματος, προβάλλοντας, μεταξύ άλλων τη Λίμνη της Κερκίνης, την Αμφίπολη, την Καβάλα και την Κομοτηνή με τις μουσικές και τις άλλες λαογραφικές παραδόσεις της περιοχής όπως τα Αναστενάρια, αλλά και την παραδοσιακή παραγωγή μεταξιού στο Δέλτα του Έβρου.


"Νότια Ακτή και Αττική" τιτλοφορούνταν τέλος το πέμπτο ντοκιμαντέρ του αφιερώματος του Τρίτου Προγράμματος της δημόσιας Αυστριακής Τηλεόρασης, το οποίο "ξεναγούσε" τους τηλεθεατές από τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, την Ναύπακτο και τους Δελφούς, μέχρι τον Μαραθώνα, για να καταλήξει στο κέντρο της Αθήνας και να τους συνοδέψει κατόπιν στην Ακρόπολη.


Homo panellinius – Όταν οι άριστοι δεν μπορούν να σπουδάσουν

Γράφει η Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου
Τις τελευταίες μέρες, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των βάσεων, όπως κάθε χρονιά, έτσι και φέτος διαβάζουμε κάθε λογής ιστορία. Οι άριστοι, όπως πάντα, πρωταγωνιστούν στις οθόνες μας και τα social media πνίγονται σε απόψεις και συζητήσεις.Υπάρχει όμως ένα σημείο στο οποίο δεν έχουμε σταθεί ουσιαστικά, παρά μόνο έχουν γραφτεί κάποια άρθρα. Πρόκειται για περιπτώσεις μαθητών, οι οποίοι παρόλο που πέτυχαν τον βαθμολογικό στόχο της επιθυμητής για αυτούς σχολής, δεν την δήλωσαν ή ακόμα χειρότερα την δήλωσαν και δεν μπορούν να φοιτήσουν, διότι οι γονείς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους στηρίξουν στην περίπτωση που αυτή βρίσκεται σε άλλη πόλη από αυτήν της κατοικίας τους.
Ας πούμε πως κάτι τέτοιο είναι λίγο πιο ανεκτό για άτομα που μένουν σε πόλεις με πολλά πανεπιστημιακά τμήματα καθώς έχουν ένα μεγαλύτερο εύρος επιλογών. Τα παιδιά, όμως, που μένουν σε επαρχιακές περιοχές οι οποίες είτε δεν έχουν κάποιο τμήμα είτε το τμήμα αυτό εξειδικεύεται σε αντικείμενο που απέχει από τα ενδιαφέροντα τους; Τι θα κάνουν;
Οι πανελλήνιες δεν προκαθορίζουν την πορεία των μελλοντικών επαγγελματιών και μία επιτυχία ή αποτυχία στην διαδικασία αυτή δεν καθορίζει το μέλλον τους. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί μία από τις πολύ καλές ευκαιρίες που δίνονται στους νέους ανθρώπους και μπορεί να φωτίσει σημαντικά τον δρόμο τους.
Στο πρώτο εξάμηνο του πανεπιστημίου, σε μία από τις πρώτες παραδόσεις που παρακολούθησα ποτέ, μία καθηγήτρια μας προέτρεψε να αποβάλλουμε τα «καμένα εγκεφαλικά κύτταρα» των πανελλαδικών εξετάσεων. Και αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει σχεδόν δύο χρόνια μετά. Ούτε η διαδικασία, ούτε τα άγχη, ούτε καν αν η επιλογή σχολής ήταν τελικά η σωστή.  Διότι το αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής δεν είναι το παν. Ταυτόχρονα, ο βαθμός και δη ο άριστος βαθμός, δεν προσδίδει πολλά πλην του εύρους επιλογών. Και κακά τα ψέματα, την δυνατότητα των μαθητών να εισαχθούν στις περιζήτητες σχολές.
Όσον αφορά το ζήτημα των «καμένων εγκεφαλικών κυττάρων» που προκύπτουν από τις πανελλήνιες, μέσα στην εκφραστική της υπερβολή, η έκφραση κρύβει μια αλήθεια. Πρόκειται για ένα σύστημα δύσκολο, απαθές, που προάγει τον κοινωνικό κομφορμισμό, ασχέτως διαδικασίας εισαγωγής που επιλέγει το εκάστοτε κυβερνητικό σχήμα να ψηφίσει. Το κακό μέσα σε όλα αυτά είναι το να «κάψεις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα» και να μείνεις και με μία γεύση πίκρας. Να έχεις μεν την ικανότητα, αλλά όχι την στήριξη που χρειάζεσαι για κάνεις την επιτυχία σου πραγματικότητα.
Συνάμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως δεν είναι τόσο απλό να αριστεύσει κανείς. Παρόλο που τείνουμε να την δαιμονοποιούμε, η υγιής αριστεία είναι κάτι που και θέλουμε και χρειαζόμαστε ως χώρα.  Άλλωστε, δεν είναι εύκολο να είσαι και άριστος, δεδομένου ότι φέρεις βαρύ φορτίο πίσω σου ακριβώς επειδή πρέπει να συνεχίσεις να αποδεικνύεις την αξία σου και μετά από την επιτυχία σου. Σε έναν άριστο δεν συγχωρούνται τα ίδια λάθη που συγχωρούνται σε γενικότερο πλαίσιο.
Η ανικανότητα του κράτους μας να αντέξει τους αρίστους του και να τους δώσει ώθηση είναι πλήρως ασυγχώρητη. Η Ελλάδα έχει τεράστια φήμη σε παγκόσμιο επίπεδο για το πρωτογενές διανοητικό της υλικό, όμως για ακόμα μια φορά απογοητεύει μην μπορώντας να διαχειριστεί τον πλούτο της. Είναι ασυγχώρητο για εμένα τόσα παιδιά να αποδεικνύουν την ικανότητά τους μέσω της βαθμολογικής τους επιτυχίας, να τα δέχονται οι επιθυμητές τους σχολές, αλλά να μην υπάρχει η δυνατότητα να το κάνουν πράξη, εξαιτίας σφαλμάτων άλλων.
Και όλη αυτή η κατάσταση απομακρύνει τους νέους, με τους ιθύνοντες να αγνοούν ή να κάνουν πως αγνοούν τι συμβαίνει στα αλήθεια. Όλοι αυτοί οι νέοι μετά από αυτή την πίκρα δεν θα επιθυμήσουν να μείνουν και να παλέψουν για μία χώρα που δεν πάλεψε ποτέ για αυτούς. Είναι απολύτως λογικό και συμβαίνει ήδη τα τελευταία χρόνια να βλέπουμε μεγάλα μυαλά να φεύγουν από την χώρα μας και να πετυχαίνουν στο εξωτερικό, ακριβώς επειδή εκεί βρίσκουν τις συνθήκες που τους ευνοούν έτσι ώστε να εκτυλίξουν την σκέψη τους και την ικανότητά τους.
Δεν πρόκειται ούτε για ξενομανία ούτε για ελιτισμό. Πρόκειται για απλά μαθηματικά και την επιθυμία για ένα καλύτερο μέλλον, την ελπίδα, τα όνειρα των νέων ανθρώπων, τα οποία όσο περνάει ο καιρός μοιάζουν να ωχριούν στα μάτια πολλών δίπλα στην λέξη «Ελλάδα». Κάθε μέρα πάμε όλο και πιο πίσω σε κάθε επίπεδο. Σε προηγούμενες δεκαετίες όχι η τριτοβάθμια, ούτε η δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν ήταν αυτονόητη. Σήμερα που είναι, αρχίζουν να μπαίνουν εμπόδια και να μοιάζει θείο δώρο για όσους τα καταφέρνουν να κάνουν πράξη, παρά τις δυσκολίες, να φοιτήσουν στο αντικείμενο που επιθυμούν.Το συμπέρασμα είναι ένα και παραμένει σταθερό όταν κάποιος ασχολείται με τα ζητήματα της παιδείας: Εφόσον τεθεί σε σωστές βάσεις πρόκειται για μία από τις πιο ουσιαστικές λύσεις στην απαίτηση για εξυγίανση της χώρας. Το πνευματικό υλικό είναι από τους βασικότερους παράγοντες πάνω στους οποίους θα μπορέσουν να λυθούν και να οικοδομηθούν εκ νέου οργανωμένα και λογικά όλες οι υπόλοιπες κατηγορίες δημοσίων ζητημάτων.
Δυστυχώς αυτό το τελευταίο ή δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να το καταλάβουμε.