Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Ανακοίνωση Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων για τις αγροτικές κινητοποιήσεις.


Με τη μαζική συμμετοχή εκπροσώπων του αγροτικού κινήματος από όλη τη χώρα, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 30 Οκτώβρη, στη Νίκαια της Λάρισας, η πανελλαδική σύσκεψη για τον σχεδιασμό, την οργάνωση και τον πανελλαδικό συντονισμό των αγροτικών κινητοποιήσεων, την οποία οργάνωσε η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων. Στη σύσκεψη πήραν μέρος εκπρόσωποι 11 Ομοσπονδιών και 100 και πλέον Αγροτικών Συλλόγων, καθώς και δεκάδων Επιτροπών Μπλόκων και Επιτροπών Αγώνα από 41 νομούς της Ελλάδας. Η πρωτοφανής μαζικότητα της σύσκεψης, ο πλατύς, ουσιαστικός και γόνιμος διάλογος που αναπτύχθηκε σ' αυτή και οι ομόφωνες αποφάσεις που πάρθηκαν για αγωνιστικές δράσεις στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, στην προοπτική κλιμάκωσης και πανελλαδικού συντονισμού της πάλης, καταδεικνύουν τις αυξανόμενες αγωνιστικές διαθέσεις που επικρατούν μέσα στον αγροτικό κόσμο. Μετά την εισήγηση που παρουσιάστηκε από τον Β. Μπούτα, μέλος της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων, πρόεδρο της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Ν. Καρδίτσας και τις παρεμβάσεις άλλων στελεχών του αγροτικού κινήματος από όλη τη χώρα, που ακολούθησαν, η σύσκεψη αποφάσισε:
1. Να συνεχιστούν και να ενταθούν οι προσπάθειες για την ανασυγκρότηση του αγροτικού κινήματος με τη μαζικοποίηση και το δυνάμωμα των υπαρχόντων αγροτικών συλλόγων και τη δημιουργία νέων εκεί που δεν υπάρχουν. Η πείρα δείχνει ότι χωρίς Αγροτικούς Συλλόγους ο αγώνας δεν μπορεί να οργανωθεί και να στηριχθεί, να έχει αποτέλεσμα και προοπτική. Η συγκρότηση πολλών νέων Αγροτικών Συλλόγων, αλλά και Ομοσπονδιών που επιτεύχθηκε στο διάστημα μετά την μεγάλη πανελλαδική αγροτική κινητοποίηση του περασμένου Φλεβάρη, αποτελεί μια πολύ μεγάλη κατάκτηση, αλλά μένουν πολλά και σημαντικά να γίνουν προς αυτή την κατεύθυνση.
2. Την επικαιροποίηση του πλαισίου αιτημάτων - διεκδικήσεων της κινητοποίησης του περασμένου χειμώνα και να συμπληρωθεί με νέα αιτήματα, τα οποία αφορούν σε νέα μεγάλα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στους αγρότες από την εφαρμογή των μέτρων του τρίτου μνημονίου και της νέας ΚΑΠ της Ε.Ε.. Νέα αιτήματα όπως: ο καθορισμός ακατάσχετου ποσού στην τράπεζα για τους αγρότες στο ύψος των 12.000 ευρώ με προσαύξηση 3.000 ευρώ για κάθε παιδί, να μην μπει πρόσθετο «περιβαλλοντικό» τέλος για το νερό ύδρευσης και άρδευσης, να μην ισχύσει η περικοπή της σύνταξης του ΟΓΑ κατά 60% στους συνταξιούχους αγρότες που συνεχίζουν να καλλιεργούν και να εισπράττουν τις επιδοτήσεις/ενισχύσεις κ.α.
3. Να ξεκινήσουν άμεσα πολύμορφες αγωνιστικές δράσεις, που θα οργανώνονται σε επαρχιακό, νομαρχιακό και περιφερειακό επίπεδο από τις Ομοσπονδίες και τους Αγροτικούς Συλλόγους, τις Επιτροπές των Μπλόκων και τις Επιτροπές Αγώνα. Οι δράσεις αυτές θα περιλαμβάνουν αγωνιστικές παρεμβάσεις στις εφορίες, στις τράπεζες, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στον ΟΓΑ, στον ΕΛΓΑ, στη ΔΕΗ κ.α. για να εκφραστεί η αγωνιστική αντίθεση της αγροτιάς στην πολιτική της φοροεπιδρομής, της ασφαλιστικής ληστείας, των κατασχέσεων για αγροτικά χρέη, των δραστικών περικοπών στις επιδοτήσεις/ενισχύσεις, των «ανοιχτών τιμών» στην αγορά των αγροτικών προϊόντων που επιβάλλει η «ελεύθερη» αγορά, της κυβερνητικής άρνησης να αποζημιωθούν από τον ΕΛΓΑ οι πληγέντες από την κακοκαιρία αγροτοκτηνοτρόφοι, της ανυπαρξίας έργων υποδομής για αντιπλημμυρική θωράκιση και προστασία, των απανωτών χαρατσιών που εκτοξεύουν στα ύψη το κόστος παραγωγής και αποδεκατίζουν το αγροτικό εισόδημα κλπ. Θα περιλαμβάνουν, επίσης, αγωνιστικές συγκεντρώσεις κα ισυλλαλητήρια, με τρακτέρ κι άλλα αγροτικά μηχανήματα, σε νομαρχιακό και περιφερειακό επίπεδο, με το συνολικό πλαίσιο των αιτημάτων που θα συμπληρώνεται με τα τοπικά.
4. Να συμμετάσχει ενεργά το αγροτικό κίνημα στις εργατικές και άλλες λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζεται, όπως στην πανελλαδική πανεργατική απεργία που προγραμματίζεται για τις 24 Νοέμβρη, στις άλλες κινητοποιήσεις για τον επικείμενο προϋπολογισμό κι άλλα αντιλαϊκά μέτρα. Η συμμαχία του οργανωμένου αγροτικού κινήματος, με το ταξικό εργατικό κίνημα και το αγωνιστικό κίνημα των αυτοαπασχολουμένων, της σπουδάζουσας νεολαίας και των γυναικών των λαϊκών οικογενειών δίνει δύναμη και προοπτική στον αγώνα. Αυτό το διαπίστωσαν οι αγωνιζόμενοι αγρότες και στη διάρκεια των μπλόκων του περασμένου Φλεβάρη κι ιδιαίτερα στο μεγαλειώδες αγροτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα.
5. Στα μέσα του ερχόμενου Δεκέμβρη θα πραγματοποιηθεί νέα πανελλαδική σύσκεψη της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων, η οποία θα κάνει τον απολογισμό της μέχρι τότε αγωνιστικής δράσης και θα πάρει αποφάσεις και μέτρα για την κλιμάκωση και τον πανελλαδικό συντονισμό των κινητοποιήσεων, καθορίζοντας συγκεκριμένο αγωνιστικό χρονοδιάγραμμα.
Στη σύσκεψη τονίστηκε, για μια ακόμα φορά, ότι αντίπαλος είναι οι εμποροβιομήχανοι που, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους για κερδοφορία, αγοράζουν όσο μπορούν φθηνότερα τα αγροτικά προϊόντα και τα πουλούν όσο το δυνατόν ακριβότερα στους καταναλωτές, οι τράπεζες που ρουφούν το αίμα της εργαζόμενης αγροτιάς, η ΕΕ, οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα κόμματα που υλοποιούν και στηρίζουν την πολιτική ξεκληρίσματος της μικρομεσαίας αγροτιάς. Ταυτόχρονα, υπογραμμίστηκε ότι το οργανωμένο αγροτικό κίνημα διαχωρίζεται σαφώς από τη «γραμμή» στήριξης της ΚΑΠ της ΕΕ και των συμφερόντων των μεγαλοαγροτών, καθώς και της εξυπηρέτησης τωρινών και επόμενων κυβερνητικών σκοπιμοτήτων, την οποία υπηρετούν κάποια αγροτοσυνδικαλιστικά σχήματα, που εμφανίζονται ξανά τώρα με στόχο να ξεστρατίσουν τον αγώνα από την πορεία του.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΠΛΟΚΩΝ
30 ΟΚΤΩΒΡΗ 2016

Κλιμακώνεται η ένταση στη Χιμάρα, σε εξέλιξη διαδήλωση

Κλιμακώνεται η ένταση στη Χιμάρα, με εκατοντάδες κατοίκους της περιοχής να μένουν συγκεντρωμένοι μπροστά από το δημαρχείο της πόλης και να δηλώνουν αποφασισμένοι να δημιουργήσουν ανθρώπινες αλυσίδες προστασίας γύρω από τα κτίρια που προορίζονται για κατεδάφιση.
Ο νέος κύκλος έντασης ξεκίνησε ανήμερα της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, όταν είκοσι οικογένειες έλαβαν ειδοποιητήρια να εκκενώσουν τα σπίτια τους προκειμένου να ακολουθήσει η κατεδάφιση.
Η χλιαρή παρέμβαση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, μάλλον δεν έχει φέρει κανένα αποτέλεσμα καθώς τόσο η Κυβέρνηση Ράμα όσο και ο τοπικός δήμαρχος Γεώργιος Γκόρος, στον οποίο έχει δοθεί ελληνική υπηκοότητα δείχνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν στο σχέδιο οικοδομικής ανασυγκρότησης της περιοχής.
Πρόκειται για ένα σχέδιο που υφαρπάζει τις περιουσίες των Ελλήνων που ζουν στην Χιμάρα και τις μετατρέπει σε τουριστικά φιλέτα στα οποία είναι έτοιμα να επενδύσουν διάφορα κέντρα της Αλβανίας.
Κοντά στους κατοίκους της Χιμάρας που διαδηλώνουν βρίσκονται και κάτοικοι από άλλα χωριά της περιφέρειας Αυλώνας οι οποίοι κατέφθασαν με λεωφορεία ως ένδειξη συμπαράστασης απέναντι στα συμφέροντα της αλβανικής κυβέρνησης και του δημαρχείου.

Ένα χωριό με το όνομα Μακεδονία κρυμμένο στα βάθη του Αμαζονίου

Rosaura Miraña after having performed a traditional Miraña dance.

Στα βάθη του Αμαζονίου βρίσκεται ένα χωριό με το όνομα Μακεδονία που έχει συγκλονίσει με την ομορφιά του ολόκληρη την υφήλιο. Το χωριό Μακεδονία βρίσκεται στην όχθη του κολομβιανού Αμαζονίου και αριθμεί 800 κατοίκους που ζουν από το ψάρεμα, το κυνήγι και τη χειροτεχνία.  Ένα σχολείο, μια εκκλησία οι μόνοι δημόσιοι χώροι του χωριού. Το αυτοκίνητο είναι άγνωστη λέξη στην πυκνή ζούγκλα του Αμαζονίου. Οι επικοινωνίες είναι παντού παραποτάμιες.



Οι Macedo πρώτα έγιναν Καθολικοί, στη συνέχεια μεταπήδησαν στους Ευαγγελιστές, στους οποίους προσηλύτισαν και άλλες οικογένειες Τιχούνα, όπως τους Pena (Πένια) και τους Leon (Λεόν), που ήρθαν από γειτονικές περιοχές στη Βραζιλία και στο Περού και εγκαταστάθηκαν μαζί τους στο ίδιο χωριό.
Άρχισαν να μελετούν ομαδικά τη Βίβλο και όταν έφτασαν στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου προς Θεσσαλονικείς και Φιλίππους στην Καινή Διαθήκη εντυπωσιάστηκαν όταν για πρώτη φορά διάβασαν τη λέξη Macedonia.

Three young boys wear their traditional Miraña tribe costume.

Αγνοώντας παντελώς τη δική μας Μακεδονία και τον Μέγα Αλέξανδρο, πίστεψαν ότι το όνομα Macedonia αναφερόταν σε κάποια γωνιά της γης που είτε λεγόταν έτσι στα χρόνια που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο ή ίσως και να ήταν φανταστική. Πάντως ήταν ιερή. Θεώρησαν, λοιπόν, θεϊκό σημάδι ότι το όνομά τους, Macedo, ήταν παραπλήσιο με το Macedonia.

Και έτσι το 1975 όλες οι οικογένειες που ζούσαν μαζί στο παρόχθιο χωριό αποφάσισαν να δώσουν στο χωριό τους το όνομα Macedonia, θεωρώντας ότι είναι οι μοναδικοί Μακεδόνες στον κόσμο. Η Μακεδονία του Αμαζονίου είχε πάρει σάρκα και οστά.


Η κοινότητα της Μακεδονίας αριθμεί περί τους 800 κατοίκους, από τους οποίους σχεδόν οι μισοί είναι κάτω των 18 ετών. Ζουν από το ψάρεμα, το κυνήγι και τη χειροτεχνία. Έλληνες δεν είχαν ξαναδεί εδώ.

Δεν ξέρουν καλά-καλά ούτε πού πέφτει η Ελλάδα. Αγνοούν τον Μέγα Αλέξανδρο. Όταν εξηγώ στην Rosaura ότι είμαι από τη Μακεδονία, η απάντησή της δείχνει την ισορροπία τής φιλοσοφίας των Ινδιάνων. «Όπως εσείς ήρθατε στη δική μας Μακεδονία έτσι και κάποιος Τικούνα μπορεί να φτάσει στη δική σας».
Ελάχιστοι στην Ελλάδα γνωρίζουμε ότι η λέξη Αμαζόνιος προέρχεται από την ελληνική λέξη Αμαζόνες. Όταν οι Πορτογάλοι πρωτοήρθαν σε επαφή με τους Ινδιάνους και είδαν ότι όλοι έχουν τόξα θεώρησαν ότι έφτασαν στη χώρα των Αμαζόνων. Εξ ου και το όνομα του ποταμού.

Medardo Morán (right) from the Ticuna tribe gets ready to perform a traditional dance in Macedonia.

Το δέντρο τοτούμα είναι το πιο ιερό για τους Τικούνα, γιατί από αυτό φτιάχνουν βότανα και κρέμες για δερματικές μολύνσεις. Από το δέντρο μπρέα φτιάχνουν τη μονωτική πίσσα για τις μαλόκες τους. Κάθε κοινότητα έχει δική της τεχνοτροπία στην καλαθοπλεκτική από χόρτο που φτιάχνουν από τα φύλλα των φοινικόδεντρων. Κατασκευάζουν τα υφάσματα των κοστουμιών τους από ξύλο γιαντσάμα, που το κόβουν ανάλογα με τη θέση του ήλιου και του φεγγαριού (αν το κόψουν με νέο φεγγάρι το ξύλο σπάει) και κατόπιν το επεξεργάζονται ώστε να γίνει λεπτό και εύκαμπτο. Στολίζουν τα κοστούμια με κουκούτσια από φοινικόδεντρα, για να δημιουργούν ήχους ώστε να εντυπωσιάζουν. Τα χρώματα γίνονται από χώμα και φυτά. Ο κάθε Ινδιάνος δουλεύει ο ίδιος τη μάσκα του, που φορά στις τελετές χορού, ενώ οι Ινδιάνες προσέχουν ιδιαίτερα τα μαλλιά τους, σήμα κατατεθέν της δυναμικότητάς τους.

Germán Peña poses with his handmade decorative paddle made from palosange.

Το σύστημα εκπαίδευσης μάς μαθαίνει να είμαστε σαν τους λευκούς, χωρίς, όμως, να γινόμαστε λευκοί. Μας αντιμετωπίζουν σαν ανίκανους να κάνουμε οτιδήποτε αλλά δεν είναι έτσι.
Μόλις το 1975 ιδρύθηκε το πρώτο σχολείο στη Μακεδονία για τη διδασκαλία της γλώσσας των Τικούνα και έβαλαν ως δάσκαλο τον Leon Macedo, που είχε πάει μόνο τέσσερα χρόνια σχολείο και αναρωτιόταν τι μπορούσε να διδάξει.
Η γλώσσα των Τικούνα ήταν μέχρι τότε προφορική. Σήμερα, παράλληλα με το επίσημο πρόγραμμα στα ισπανικά, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα στη γλώσσα Τικούνα είναι υποχρεωτικό. Από το 1975 μελετήθηκε από ανθρωπολόγους και φωνητικούς και είναι πλέον γραπτή.

Επόμενος στόχος των Μακεδόνων του Αμαζονίου είναι ίδρυση ενός πανεπιστημίου που θα έχει αποκλειστικό αντικείμενο τη διάσωση και μελέτη των γλωσσών, εθίμων, παραδόσεων, της ιατρικής και της ιστορίας τους πριν από την έλευση των Ευρωπαίων στην ήπειρό τους. Κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα δεν υπάρχει πουθενά στον Αμαζόνιο, σε όλη την Νότια Αμερική.
Ταυτόχρονα προσπαθούν να βρουν χρηματοδότηση ώστε να φτιάξουν μια εστία για τους νέους από τη Μακεδονία που θέλουν να συνεχίσουν πανεπιστημιακές σπουδές στη Λετίσια. Το απαγορευτικό κόστος της ανώτατης εκπαίδευσης, που στην Κολομβία δεν είναι δωρεάν, κρατά τους νεαρούς Μακεδόνες μετά το λύκειο άνεργους στο χωριό, ενώ τα ναρκωτικά και το αλκοόλ παραμονεύουν γύρω τους.
«Αν σπουδάσουμε, θα έχουμε ίσες ευκαιρίες με τους άλλους» εξηγεί ο Αντόνιο, επικεφαλής του χριστιανικού γκρουπ Club Macedonia, που μας υποδέχεται μαζί με όλους τους νέους Μακεδόνες στην εκκλησία.

A young boy plays in the Amazon river.

Η μοναδική βοήθεια προερχόταν από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις της Σουηδίας, που έκτισαν τις περισσότερες αίθουσες διδασκαλίας της Μακεδονίας. Μια ολλανδική ΜΚΟ ποτέ δεν ολοκλήρωσε τις μαλόκες που επρόκειτο να φτιάξει. Τα λεφτά που στέλνουν από έξω τα τρώει η διαφθορά πριν φτάσουν εδώ, ενώ η γραφειοκρατία τα σκοτώνει όλα –αυτή είναι η εξήγηση των Μακεδόνων.
Οι γυναίκες της Μακεδονίας έχουν δημιουργήσει μια συντεχνία που φτιάχνει κοσμήματα και είδη λαϊκής τέχνης με στόχο τους περαστικούς τουρίστες. Οι ίδιες το θεωρούν σαν μοναδικό τρόπο ανάπτυξης της οικονομίας του χωριού. «Ένας λευκός τουρίστας δεν μπορεί να δει σε βάθος τη σκέψη μας και τα ιερά μας.
Εμείς ξέρουμε τι και μέχρι πού θα του το προσφέρουμε. Είμαστε Χριστιανοί, αλλά πια δεν βλέπουμε τις δοξασίες μας σαν διαβολικές» λέει η επικεφαλής της συντεχνίας, Eudocia Moran.

A decorative stick from Macedonia.



PHILOXENIA 2016 - Ενημέρωση εκθετών για Hosted Bueyrs


Αγαπητοί εκθέτες,

Σε συνέχεια της συμμετοχής σας στην 32η PHILOXENIA 2016 θα ήθελα να σας ενημερώσω για τα εξής:

1.    Οι ηλεκτρονικές αποδοχές χώρου με τους κωδικούς σας για την exhibitors area, όπου θα βρείτε πληροφορίες για την κάτοψη, τις κάρτες εισόδου, την ηλεκτρονική πρόσκληση και την πρόσκληση εγκαινίων, στάλθηκαν 24.10.2016 στα emails των υπευθύνων συμμετοχής.
2.    Η online πλατφόρμα του προγράμματος Hosted Buyers της PHILOXENIA θα ανοίξει για τους εκθέτες στις 8.11.2016, οπότε θα μπορείτε να δείτε τη λίστα των buyers και την ατζέντα σας για να κανονίσετε τα ραντεβού σας. Μέχρι τις 7.11.2016 θα πρέπει να έχετε παραλάβει ηλεκτρονικά τους κωδικούς εισόδου στο σύστημα.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ενημερώσω ότι αναμένεται να προγραμματιστούν πάνω από 3500 συναντήσεις με τους 120 HB και για λόγους εύρυθμης λειτουργίας του προγράμματος, οι hosted buyers θα βρίσκονται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο εντός του περιπτέρου 14, όπου θα σας περιμένουν για τα ραντεβού.
Επιπρόσθετα θα ήθελα να υπενθυμίσω να αποστείλετε αγγλικό προφίλ κι εκθέματα μέχρι τις 31.10.2016, όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη.
3.    Όσοι εκθέτες ενδιαφέρονται για τον προγραμματισμό εκδηλώσεων, συνεντεύξεων τύπου, happenings, διαγωνισμούς, κληρώσεις θα παρακαλούσα να με ενημερώσουν άμεσα αφενός γιατί υπάρχει περιορισμένη διαθεσιμότητα αιθουσών πλέον αφετέρου για να ενταχθούν στο πρόγραμμα των παράλληλων εκδηλώσεων και να προβληθούν έγκαιρα.

Στην περίπτωση που δεν έχετε παραλάβει την αποδοχή χώρου παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου.

Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε διευκρίνιση και σας ευχαριστούμε για τη συνεργασία.

Με εκτίμηση,



Ο Κώστας Καραμανλής στη Μονή Στομίου

Το απόγευμα της Κυριακής αναχώρησε από το ακριτικό Δολό για την Αθήνα ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής και η οικογένειά του, μετά την τριήμερο που πέρασαν στον ξενώνα του Χριστόφορου και της Μαριάννας Κωσταρά.
Ο πρώην πρωθυπουργός έκανε μία μεγάλη εξόρμηση στην περιοχή της Κόνιτσας και έφτασε περπατώντας στην Μονή Στομίου.
akara stomiou2
Στην παρέα του μερικοί φίλοι από τα Γιάννινα, ανάμεσα τους ο Περιφερειάρχης Αλέκος Καχριμάνης, ο πρώην Αστυνομικός Διευθυντής Ανδρέας Παπιγκιώτης, ο πρώην δήμαρχος Τύμφης Γιώργος Σουκουβέλος, ο δήμαρχος της Κόνιτσας Ανδρέας Παπασπύρου.
Ο Κώστας Καραμανλής επισκέφθηκε και το σπίτι του Αγίου Παίσιου στην Κόνιτσα ενώ σύμφωνα με πληροφορίες δήλωσε εντυπωσιασμένος από το φυσικό περιβάλλον και την ομορφιά στη χαράδρα του Αώου.
Τις φωτογραφίες ανήρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέκος Καχριμάνης
akara stomiou1

Αφανείς ήρωες του '40. Η ζωή και το τέλος 10 ηρώων του πολέμου


Όταν οι σειρήνες του πολέμου ξυπνούσαν τον κόσμο, το αξέχαστο εκείνο πρωινό της 28ης Οκτωβρίου, ένας άνεμος καινούργιος φυσούσε πάνω από την ελληνική επικράτεια. Ένας άνεμος που φούσκωνε και γέμιζε τις αγουροξυπνημένες καρδιές των Ελλήνων με ενθουσιασμό και περηφάνια.

Ένας άνεμος που γινόταν θύελλα αγανάκτησης και αποφασιστικότητας, βουερή φωνή περιφρόνησης για να μετατραπεί στη συνέχεια σε ένα κέφι παράδοξο, με ξέφρενες εκδηλώσεις και πανηγυρισμούς για ένα γεγονός κάθε άλλο παρά χαρμόσυνο. για την κήρυξη ενός πολέμου.

Οι χιλιάδες ήρωες που πολέμησαν τότε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, στην αντίσταση της Κατοχής και στον αγώνα για την απελευθέρωση έχουν κατά κάποιο τρόπο αποσυρθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Πολλοί από τους πρωταγωνιστές των ιστοριών που χάρισαν τη ζωή τους στο ιδανικό της πατρίδας, μένουν καταδικασμένοι στη λήθη αφού οι μνήμες από την εποχή εκείνη ανασύρουν κυρίως τα ονόματα του Ιωάννη Μεταξά, του Μανώλη Γλέζου και του Λάκη Σάντα που κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη και του Άρη Βελουχιώτη με του Ναπολέοντα Ζέρβα.
Το newsbeast.gr με αφορμή τον εορτασμό του ΟΧΙ ανασύρει μερικά άγνωστα ονόματα κάποιων ηρωικών μορφών της περιόδου εκείνης, σε μια τυχαία επιλογή αφού μονάδα μέτρησης του ηρωισμού δεν υπάρχει.

Από τους πρώτους μήνες του 1939 τα σύννεφα του πολέμου αρχίζουν να εμφανίζονται στον ευρωπαϊκό ουρανό. Το πρώτο δεκαήμερο του Απριλίου του 1939, η Ιταλία, με τη σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας, καταλαμβάνει, με σαθρές αιτιολογίες, την Αλβανία, για ν' αποκαλύψει έτσι τα επεκτατικά σχέδια της στον χώρο της Χερσονήσου του Αίμου και στη Μεσόγειο. Η κατάληψη της Αλβανίας και η προώθηση ισχυρών ιταλικών δυνάμεων προς την ελληνοαλβανική μεθόριο ήταν φυσικό ν' ανησυχήσουν την ελληνική κυβέρνηση, η οποία σπεύδει να ενισχύσει με μικρές μονάδες τους τομείς ευθύνης της 8ης Μεραρχίας (Ήπειρος) και της 9ης Μεραρχίας (Δ. Μακεδονία). 

Χαράλαμπος Κατσιμήτρος



Ένας από τους πρώτους που αντιμετώπισε τα ιταλικά στρατεύματα, ήταν ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος. Το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου τον βρίσκει στρατηγό διοικητή της 8ης Μεραρχίας. Με λιγοστές δυνάμεις αντιμετώπιζε τον ιταλικό στρατό, παρόλο που η διαταγή από το αρχηγείο ήταν να εγκαταλείψει σιγά-σιγά τα εδάφη της Ηπείρου και να οπισθοχωρήσει μπροστά στις δυνάμεις του εχθρού. Η απάντησή του τότε ήταν «Κρατάω Καλπάκι». Λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα, ο Κατσιμήτρος στήνει τη γραμμή άμυνάς του, με κίνδυνο να περικυκλωθεί και να αποδεκατιστεί, δίνοντας όπλα σε βοηθητικούς, σε μάγειρες, σε όλους. Μ' αυτόν τον τρόπο καταφέρνουν να κρατήσουν τους Ιταλούς μέχρι να φτάσουν τα τρένα με τους φαντάρους από την Αθήνα. 

Ο Κατσιμήτρος ονομάστηκε τότε σύγχρονος Λεωνίδας. Μετά την κατάκτηση από τους Γερμανούς δέχτηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση Τσολάκογλου ως υπουργός εργασίας και γεωργίας. Τέσσερις μήνες αργότερα όμως παραιτείται, βλέποντας την κυβέρνηση να λειτουργεί ως ανδρείκελο των Γερμανών. Μετά την απελευθέρωση η ολιγόμηνη του αυτή «παρασπονδία» τον οδηγεί στο εδώλιο αφού θεωρείται δωσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών. Καταδικάζεται σε φυλάκιση 5,5 χρόνων τα οποία δεν εκτίει. Η φήμη του αποκαθίσταται πλήρως το 1949 και του επιστρέφεται ο βαθμός και τα παράσημά του.

Για εκείνη την πρώτη επίθεση η βιογραφία του γράφει: «Καθ' όλην την μακράν αυτού στρατιωτικήν ζωήν και τους τεσσάρας πολέμους εις ους μετέσχεν από του 1912 και εντεύθεν, τους αγώνας και τας μάχας εις ας έλαβε μέρος, ουδέποτε ευρέθη υπό δυσμενεστέρας και δυσχερεστέρας περιστάσεις εν τη εκτελέσει των καθηκόντων του».

Μαρία Δημάδη



Καταγόμενη από εύπορη οικογένεια του Αγρινίου, πατέρας της ο γιατρός και ποιητής Γιάννης Δημάδης, η Μαρία Δημάδη, ιδιαιτέρως μορφωμένη, φιλάνθρωπη και καλλιεργημένη, σπουδάζει φιλολογία στο Αμβούργο. Στην διάρκεια του πολέμου, οι γείτονές της, ο αρχιτέκτονας Κώστας Καζαντζής και ο γιατρός Δημήτριος Πανόπουλος, την μυούν, όπως γράφει ο Φ. Γελαδόπουλος στο σχετικό βιβλίο του, στο ΕΑΜ. Στην εξοχική της βίλα, στο χωριό Πλάτανος γίνεται μάλιστα και η πρώτη Συνδιάσκεψη του ΕΑΜ της περιοχής με εκείνη να είναι η πρώτη γυναίκα που οργανώνεται από την Αιτωλοακαρνανία στις γραμμές της Εθνικής Αλληλεγγύης. 

Χάρη στη μόρφωση της και στην άριστη γνώση των Γερμανικών, προσλαμβάνεται ως διερμηνέας των Γερμανών στο φρουραρχείο του Αγρινίου. Εκεί παρακολουθεί τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, κρυφακούει συζητήσεις, ανοίγει βιβλία, διαβάζει απόρρητα έγγραφα και τα αποτυπώνει στο μυαλό της. Χρησιμοποιεί καινούρια καρμπόν για να έχει στα χέρια της λεπτομέρειες των κινήσεων του γερμανικού στρατού. Παράλληλα, όπως επίσης γράφει ο Φ. Γελαδόπουλος, η νέα διερμηνέας πείθει τον διοικητή του Φρουραρχείου να γίνει έρανος για τους φτωχούς της περιοχής, συγκροτούνται επιτροπές και συγκεντρώνονται 50.000 οκάδες καλαμπόκι, στάρι, λάδι. 

Οι δέκα χιλιάδες μοιράζονται στους φτωχούς και οι υπόλοιπες 40.000 στέλνονται στον ΕΛΑΣ . Χωρίς να κινήσει υποψίες, με το πρόσχημα της εργασίας, παρακολουθεί τα πάντα, και μεταδίδει πληροφορίες για τις στρατιωτικές κινήσεις των κατακτητών στο Θέρμο, το Μακρυνόρος και το Καρπενήσι, όπου κατευθύνονται 50.000 Γερμανοί από Αγρίνιο και Λαμία με στόχο την κυβέρνηση της Ελεύθερης Ελλάδας. 

Όταν γίνεται αντιληπτή, μάλλον από κάποιον καταδότη, ανακρίνεται αλλά αρνείται τα πάντα. Έτσι το Σεπτέμβριο του 1944, λίγες μέρες πριν οι Γερμανοί εγκαταλείψουν οριστικά την πόλη, οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα, όπου εκτελείται από Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών σε ηλικία 37 ετών, έξω από το νεκροταφείο της Αγίας Τριάδος και απέναντι σχεδόν από τις εκεί φυλακές.

Μιλτιάδης Ιατρίδης



Ενώ ο ελληνοϊταλικός πόλεμος μαίνεται στα βουνά της Ηπείρου, πέντε ελληνικά υποβρύχια προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον εχθρό στις θάλασσες της Μεσογείου. Ένα εξ' αυτών το υποβρύχιο «Παπανικολής» με κυβερνήτη τον Μίλτο Ιατρίδη, έναν απείθαρχο θαλασσόλυκο. Όταν στις 22 Απριλίου περιπολεί κοντά στις ακτές της Ιταλοκρατούμενης Αλβανίας, το πλήρωμα του συλλαμβάνει ένα ιταλικό ιστιοφόρο το οποίο μεταφέρει έγγραφα του ιταλικού ναυτικού. Σε αυτά αναγράφεται η πληροφορία πως αναμένεται μεγάλη νηοπομπή στο λιμάνι του Αυλώνα στην Αλβανία, με σκοπό τον ανεφοδιασμό των ιταλικών δυνάμεων. Δύο μέρες μετά, όταν εμφανίζονται στον ορίζοντα τα ιταλικά πλοία, ο «Παπανικολής» εκτοξεύει δύο τορπίλες διαλύοντάς τα. Σε αντίποινα οι ιταλοί εκτοξεύουν 85 βόμβες βυθού με σκοπό να διαλύσουν το υποβρύχιο. Δεν το πετυχαίνει όμως καμία. Το υποβρύχιο και το πλήρωμά του βγαίνει αλώβητο από τον πόλεμο.

Μετά την απελευθέρωση ο κυβερνήτης του Ιατρίδης, υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό περνώντας από διάφορες διοικητικές θέσεις μέχρι την αποστρατεία του. Εν τέλει σκοτώνεται σε τροχαίο το 1960.

Γιώργος Δουράτσος.

Ο πόλεμος τον βρήκε στο βαθμό του ταγματάρχη και διοικητή του οχυρού Ρούπελ, στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Με τους λιγοστούς άνδρες του, πρόβαλε λυσσαλέα αντίσταση στις ναζιστικές δυνάμεις που κατέβαιναν στην Ελλάδα από τη Βουλγαρία. Οι ναζί βλέποντας πως δεν μπορούν να σπάσουν τη γραμμή των οχυρών την παρακάμπτουν και καταλαμβάνουν την κοιλάδα του Αξιού από τη Γιουγκοσλαβία και τη Θεσσαλονίκη. Τα οχυρά αποκόβονται και περικυκλώνονται. Όταν οι γερμανοί κήρυκες ζητούν από τους Έλληνες υπερασπιστές να παραδοθούν ο Δουράτσος απαντά: «Τα οχυρά καταλαμβάνονται, δεν παραδίδονται».

Μόνο όταν έφτασε η επίσημη διαταγή από την Αθήνα για κατάπαυση του πυρός ο Δουράτσος πείστηκε να σταματήσει την αντίσταση. Μόλις 30 άνδρες του είχαν απομείνει όταν βγήκαν κουρελιασμένοι και μπαρουτοκαπνισμένοι από τα οχυρά. Ο Γερμανός διοικητής έβαλε τους άνδρες του να παρουσιάσουν όπλα και κάλεσε τον Δουράτσο δίπλα του να επιθεωρήσουν μαζί το άγημα. Κανείς από τους υπερασπιστές του συγκεκριμένου οχυρού δεν πιάστηκε αιχμάλωτος.

Δημήτρης Ίτσιος



Από την ίδια περιοχή των οχυρών μας έρχεται άλλη μια ιστορία ενός αφανή ήρωα. Ο λοχίας Ίτσιος υπηρετεί ως πολυβολητής στα οχυρά Μεταξά και μάχεται υπέρ βωμών και εστιών. Αποστολή των εννέα πολυβολείων είναι να καθυστερήσουν την προέλαση του εχθρού μέχρι να συμπτυχθούν οι ελληνικές δυνάμεις στα Κρούσια. Τα 8 από τα πολυβολεία καταλαμβάνονται και σιγούν. Το μόνο που αντιστέκεται και παραμένει είναι το Π8 του Δημήτρη Ιτσιού. Όταν έχουν απομείνει 38.000 σφαίρες, ο πυροβολητής ζητά από τους υπόλοιπους στρατιώτες να φύγουν μένοντας εκείνος πίσω να τους καλύψει. 

Οι περισσότεροι φεύγουν και αφήνουν πίσω τον Ίτσιο με άλλα δύο άτομα. Πριν τελειώσουν οι σφαίρες και παραδοθούν, σκοτώνουν πάνω από 200 γερμανούς στρατιώτες. Όταν ανοίγουν την πόρτα του πολυβολείου ο γερμανός διοικητής του δείχνει τους εκατοντάδες νεκρούς στην Ομορφοπλαγιά. Ο Ίτσιος αφού χαιρετά στρατιωτικά απαντά «έκανα το καθήκον μου» τότε ο γερμανός απαντά «πρέπει να κάνω κι εγώ το δικό μου» εκτελώντας τον εν ψυχρώ μπροστά στα μάτια των συντρόφων του. Ο Γερμανός Διοικητής έγραφε αργότερα στο ημερολόγιο του «δεν μπορούσα να αφήσω στη ζωή έναν άνθρωπο που μου προξένησε τόσο μεγάλο κακό».

Ηρώ Κωνσταντοπούλου



«Δεκαεφτά σφαίρες για έναν άγγελο» ήταν ο τίτλος της Ελληνικής ταινίας το 1981 που εξιστορούσε την σύντομη ζωή μιας ακόμη αγωνίστριας που αποτέλεσε παράδειγμα ηρωισμού και αυτοθυσίας στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννημένη στις 16 Ιουλίου 1927 στην Αθήνα ήταν ακόμα μαθήτρια του οκτατάξιου Γυμνασίου του Αρσακείου στο Ψυχικό, όταν εντάχθηκε το 1943, στην ΕΠΟΝ. Κάτω από την μπλε ποδιά της, έκρυβε από προκηρύξεις μέχρι όπλα. Συμμετείχε σε σαμποτάζ και άλλες αντιστασιακές δράσεις. Αρχές Ιουλίου 1944, μια ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της στο Κουκάκι. Αφού τη χτύπησαν, τη μετέφεραν στα κρατητήρια. 

Μετά από πάμπολα βασανιστήρια χωρίς να καταδώσει κανέναν, ο πατέρας της κατάφερε να πετύχει την προσωρινή της απελευθέρωσή με ένα αρκετά καλό χρηματικό ποσό για τα δεδομένα της εποχής. Οι πληγές στο πρόσωπο και στο κορμί δεν τσάκισαν το ηθικό της. Αντίθετα, συνέχισε πιο έντονα τον αγώνα. Συμμετείχε μάλιστα λόγω των άριστων γερμανικών της σε μια από τις πιο δύσκολες επιχειρήσεις, στην ανατίναξη ενός γερμανικού τρένου γεμάτου πυρομαχικά και πολεμοφόδια. Μετά από αυτό συλλαμβάνεται για δεύτερη φορά στις 31 Ιουλίου 1944, τη μέρα που τελείωνε τις απολυτήριες εξετάσεις της. Για τέσσερα μερόνυχτα βασανιζόταν άγρια για να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της. Όχι μόνο δεν μίλησε, αλλά προκαλούσε κι έβριζε τους βασανιστές της σε άπταιστα γερμανικά. Η Ηρώ, μαζί με άλλους 49, μεταφέρεται στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί γαζώνεται από το εκτελεστικό απόσπασμα με τόσες σφαίρες όσα ήταν και τα χρόνια της, για παραδειγματισμό. 

Κώστας Περρίκος



Ο αξιωματικός της ελληνικής αεροπορίας δεν έδειξε τον ηρωισμό του μόνο στις πολεμικές επιχειρήσεις αλλά και κατά την περίοδο της κατοχής. Βέβαια στις 27 Απριλίου 1935, είχε αποταχθεί από την Πολεμική Αεροπορία επειδή με σειρά άρθρων του στην εφημερίδα Εστία είχε ασκήσει κριτική στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία - θεωρούσε ως μη αξιόμαχη την Πολεμική Αεροπορία και ζητούσε την αναδιοργάνωσή της, με τη δημιουργία κρατικής αεροπορικής βιομηχανίας, προκειμένου η Ελλάδα να απαλλαγεί από ξένες πολιτικές και οικονομικές επιρροές στην εκλογή διαφόρων τύπων αεροσκαφών. Παρότι αντιτάχθηκε στο μεταξικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου ζήτησε με αίτησή του στο Υπουργείο Αεροπορίας την ανάκλησή του στην ενεργό υπηρεσία. Η αίτησή του γίνεται δεκτή όμως μετά την κατάρρευση του μετώπου απολύεται ξανά. Αμέσως μετά την αποστράτευσή του ιδρύει στην Αθήνα μία από τις πρώτες αντιστασιακές οργανώσεις, τη «Στρατιά των Σκλαβωμένων Νικητών». Η οργάνωση αυτή αποτέλεσε το πρόπλασμα για την ίδρυση την 1η Οκτωβρίου 1941 της Πανελληνίου Ενώσεως Αγωνιζομένων Ελλήνων, γνωστής με τα αρχικά ΠΕΑΝ

Στην ΠΕΑΝ και την ομάδα Περρίκου οφείλεται μία από τις κορυφαίες πράξεις της Εθνικής Αντίστασης, η ανατίναξη των γραφείων της οργάνωσης ΕΣΠΟ (Εθνικο-Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις) στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, στις 20 Σεπτεμβρίου 1942. Η ΕΣΠΟ είχε ιδρυθεί το καλοκαίρι του 1941 από τον γιατρό Σπύρο Στεροδήμα και συνεργαζόταν με τους Γερμανούς κατακτητές. Η ανατίναξη του κτιρίου της ΕΣΠΟ χαρακτηρίστηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Μόσχας ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ που είχε γίνει μέχρι τότε στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Στις 11 Νοεμβρίου 1942, κατόπιν προδοσίας, ο Κώστας Περρίκος με 12 συναγωνιστές του συλλαμβάνονται σ' ένα από τα κρησφύγετα της οργάνωσης στην Καλλιθέα. Στις 31 Δεκεμβρίου 1942, καταδικάζεται από Γερμανικό Στρατοδικείο της Αθήνας τρις εις θάνατο και μεταφέρεται στις φυλακές Αβέρωφ στο κελί των μελλοθανάτων Νο12. Στις 23 Ιανουαρίου 1943 οι Γερμανοί επιτρέπουν στην οικογένειά του να τον επισκεφθεί στη φυλακή. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδαν η γυναίκα και τα παιδιά του ζωντανό. Νωρίς το πρωί της 4ης Φεβρουαρίου 1943 οδηγήθηκε στον τόπο της εκτελέσεώς του, στο Σκοπευτήριο Καισαριανής. 

Λέλα Καραγιάννη



Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα γυναίκας της διπλανής πόρτας, πολύτεκνης και νοικοκυράς, που έγινε σύμβολο Αντίστασης. Κατά την Γερμανική κατοχή μετατρέπει το σπίτι της σε αρχηγείο της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», την οποία έχει δημιουργήσει και χρηματοδότει η ίδια το 1941. Στόχος της οργάνωσης είναι αρχικά η φυγάδευση Βρετανών στρατιωτών στο Κάιρο αλλά δεν αργούν αν πραγματοποιηθούν και δολιοφθορές κατά του εχθρού. Με πομπό που κρύβει στο σπίτι της επικοινωνεί με το στρατηγείο Μέσης Ανατολής και προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για διάφορα σαμποτάζ που γίνονται στην Αττική. 

Πρώτη φορά συλλαμβάνεται τον Οκτώβριο του 1941, αλλά αφήνεται ελεύθερη μετά από 8 μήνες κράτησης. Εκείνη συνεχίζει τη δράση της, όμως συλλαμβάνεται και πάλι από την Γκεστάπο, τον Ιούλιο του 1944 με πέντε από τα παιδιά της. Κατά τη διάρκεια των άκαρπων βασανιστηρίων οι γερμανοί φέρνουν στο κρατητήριο τα παιδιά της απειλώντας τη πως θα τα σκοτώσουν μπροστά της. Αγέρωχη απαντά «τα παιδιά μου ανατράφηκαν με ιδανικά να δώσουν το αίμα τους για την πατρίδα».

Αφού βασανίζεται χωρίς να ομολογήσει στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν, μεταφέρεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Περίπου ένα μήνα πριν την Απελευθέρωση, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, εκτελείται από τους Γερμανούς κατακτητές στο παρακείμενο άλσος Χαϊδαρίου μαζί με άλλους 27 αγωνιστές της αντίστασης. Τη στιγμή της εκτέλεσής της τραγουδούσε τον Εθνικό Ύμνο. Μετά το θάνατο της απενεμήθη το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας από την Ακαδημία Αθηνών και ο τιμητικός τίτλος "Δίκαιη των Εθνών" από το Γιαντ Βασσέμ, το Ίδρυμα για την Μνήμη των Μαρτύρων και των Ηρώων του Ολοκαυτώματος.

Δημήτρης Κασλάς



Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν έπεσαν τόσα πυρομαχικά όσα στο ύψωμα 731. Η πανωλεθρία των Ιταλών σ' αυτή την επίθεση λέγεται πως έκανε τον Χίτλερ να αποφασίσει να επιτεθεί στην Ελλάδα. Για τις «Νέες Θερμοπύλες», όπως αποκαλούνται από κάποιους, έχει γραφτεί ειδικός Θούριος ως εμβατήριο του Στρατού, ενώ αναφέρεται και στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στην Αθήνα. 
Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος βρίσκει τον Δημήτρη Κασλά λοχαγό στα Τρίκαλα. Η ανδραγαθία του συμβάλλει στο να προαχθεί ήδη από τις πρώτες μέρες του πολέμου σε ταγματάρχη. Παρόλο που η Ελλάδα έχει ήδη απωθήσει τους Ιταλούς στην Αλβανία από το Νοέμβριο του 1940, ζει επί μήνες υπό τον φόβο της περίφημης «εαρινής επίθεσης» που σχεδίαζε προσωπικά ο Μουσολίνι και εξαπολύθηκε εν τέλει τον Μάρτιο. Διοικητής του περίφημου υψώματος 731 είναι ο ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς. Παρόλο που διοικεί ένα αποδεκατισμένο τάγμα ο Κασλάς αρνείται να υποχωρήσει όπως υπαγορεύουν οι διαταγές και συνεχίζει καταχωρώντας το ύψωμα 731 στην ιστορία .

Την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης ο Κασλάς θα πολεμήσει στην αρχή με τον ΕΔΕΣ και εν συνεχεία με τον ΕΛΑΣ. Έχοντας στιγματιστεί ως αριστερός την περίοδο 1945-1948 οδηγείται στην εξορία. Αφού αποστρατεύθηκε αναγκάστηκε να κάνει άλλες δουλειές για να επιβιώσει. Πικραμένος μέχρι το τέλος της ζωής του αρνείται την προγενέστερη ιδιότητα του σε άτομα που τον αναγνωρίζουν επειδή είχαν υπηρετήσει κάτω από τις διαταγές του. Ο Δημήτρης Κασλάς απεβίωσε στις 22 Φεβρουαρίου του 1966 από καρδιακό επεισόδιο.

Μανώλης Πατεράκης




«Ό Χίτλερ δεν πίστευε στα αυτιά του. Κάθισε βαριά στην πολυθρόνα του. Στη "φωλιά των αετών" στον πύργο και στρατηγείο του στο Berchtesgaden στα χιονισμένα βουνά των Βαυαρικών Άλπεων. Με το ένα του χέρι χάιδεψε το αγαπημένο του λυκόσκυλο την Μπλόντι. Το άλλο το έφερε στο μέτωπο του και το έτριψε. Ζήτησε λίγο ουίσκι δίχως παγάκια από τον πιστό του υπηρέτη τον Χάιντς Λίγκε.

Ήταν έτοιμος να καταρρεύσει. Ο Υποστράτηγος Karl Heinrich Georg Ferdinand Kreipe, ο οποίος για τη Wehrmacht ήταν ένας ζωντανός θρύλος, ένας αξιωματικός που πολεμούσε από τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και που στον Δεύτερο είχε διακριθεί και παρασημοφορηθεί για τις ικανότητες και το θάρρος του στο Ανατολικό μέτωπο, απήχθη από μια ντουζίνα ντόπιους Κρητικούς και Άγγλους κομάντο»...

Ένα ηχηρό πλήγμα στις γερμανικές δυνάμεις στη Μεγαλόνησο κατάφερε και ο επικεφαλής των Κρητικών αγωνιστών, Μανώλης Πατεράκης, με τη συνεργασία δύο Βρετανών αξιωματικών. Οργάνωσαν και εκτέλεσαν την απαγωγή του στρατιωτικού διοικητή του νησιού στρατηγού Κράιπε. Συνέλαβαν το στρατηγό, τον οδήγησαν στα βουνά και στη συνέχεια τον επιβίβασαν σε υποβρύχιο, όπου στάλθηκε αιχμάλωτος στο συμμαχικό στρατηγείο στο Κάιρο. Σύμφωνα με ιστορικούς η απαγωγή του Στρατηγού Κράιπε στην Κρήτη, τσάκισε το ηθικό των Γερμανών.

Μετά τον πόλεμο ο ήρωας Πατεράκης βρίσκεται χωρίς δουλειά και χωρίς αναγνώριση από το ελληνικό κράτος. Σε αναγνώριση της άψογης, «στρατιωτικής» συμπεριφοράς του απέναντι στον αιχμάλωτο Γερμανό στρατηγό, οι Γερμανοί τον διορίζουν φύλακα στο γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο του Μάλεμε.

Δημήτριος Κωστάκης



Ο πόλεμος του '40 τον βρίσκει απόστρατο ταγματάρχη και τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου ανακαλείται στις τάξεις του στρατού ως έφεδρος εκ μονίμων. Ως ταγματάρχης του πυροβολικού αποτελεί μαζί με τον Διοικητή της VIII Μεραρχίας, Υποστράτηγο Χαρ. Κατσιμήτρο και τον Συνταγματάρχη Παναγ. Μαυρογιάννη το Επιτελείο της Μεραρχίας που παίρνει τις οριστικές αποφάσεις για τον αγώνα.

Όταν οι Ιταλοί άρχιζαν στις 5.30 την επίθεσή τους σε όλο το πλάτος του αλβανικού μετώπου, τα Ελληνικά τμήματα προκαλύψεως υποχωρούσαν στη βασική γραμμή άμυνας όπου βρισκόταν η VIII Μεραρχία. Οι Ιταλικές δυνάμεις προωθούνται σε θέσεις μάχης στα Δολιανά και τον Παρακάλαμο. Το ελληνικό πυροβολικό, με τα παρατηρητήριά του σε θέσεις πλεονεκτικές, βάλλει συνέχεια κατεπάνω τους. Σύμφωνα με μαρτυρίες στρατιωτών ο Κωστάκης δεν χρησιμοποιεί ποτέ όργανα μέτρησης του πυροβόλου. Αντ' αυτού χρησιμοποιεί τις δύο γροθιές του δείχνοντας στους πυροβολητές πόσες μοίρες δεξιά και πόσες αριστερά και τα βλήματα βρίσκουν πάντα τον στόχο..